Thu, 2010-03-11 08:59ทวิเคราะห์คำพิพากษา
ของศาลฎีกาแผนกคดีอาญาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง
กรณีขอให้ทรัพย์สินตกเป็นของแผ่นดิน
โดย
กลุ่ม 5 อาจารย์
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
(ฉบับสรุปย่อ)

ประเด็นที่ 1 ความสัมพันธ์ของคดีกับรัฐประหาร 19 กันยายน 2549
๐ ต้นธารของกระบวนการยุติธรรมในคดีนี้เริ่มต้นจากรัฐประหาร ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารัฐประหาร 19 กันยายน 2549 เป็นที่มาของ คตส. เมื่อ คปค.ก่อการรัฐประหารยึดอำนาจจากรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ และการรัฐประหารก็เป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ เป็นความผิดทางอาญา มีโทษสูงสุดถึงประหารชีวิต และเป็นสิ่งแปลกปลอมในรัฐเสรีประชาธิปไตย ประกอบกับพิจารณาทางความเป็นจริงก็เห็นว่าคดีที่ คตส.เลือกขึ้นมาพิจารณาก็ล้วนแล้วแต่เป็นคดีที่เกี่ยวข้องกับ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ข้อเท็จจริงเหล่านี้ ย่อมชี้ให้เห็นว่ากระบวนการยุติธรรมในคดีนี้เริ่มต้นจากความไม่ชอบด้วยกฎหมาย ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นย่อมไม่ชอบด้วยกฎหมายดุจกัน

๐ หากแม้นยอมเชื่อกันตามประเพณีของระบบกฎหมายไทยที่ว่า เมื่อคณะรัฐประหารยึดอำนาจการปกครองประเทศได้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด เมื่อนั้นคณะรัฐประหารก็เป็นรัฏฐาธิปัตย์ คณาจารย์ทั้งห้าก็ยังคงเห็นว่า เมื่อรัฐประหารเกิดขึ้นแล้ว และคณะรัฐประหารได้ให้กำเนิดผลิตผลทางกฎหมายจำนวนมาก จนกระทั่งวันหนึ่งมีการจัดตั้งระบบกฎหมายชุดใหม่ผ่านการจัดให้มีรัฐธรรมนูญ องค์กรผู้ใช้บังคับกฎหมายทั้งหลาย ต้องพิจารณาใช้และตีความผลิตผลทางกฎหมายของคณะรัฐประหารเสียใหม่ให้เป็นไปในทางที่เป็นธรรม คณาจารย์ทั้งห้าเห็นว่าองค์กรเหล่านี้ควรกล้าปฏิเสธรัฐประหารและผลผลิตของคณะรัฐประหารด้วยการไม่นำประกาศ คปค.มาใช้บังคับในคดี และไม่ยอมรับกระบวนการยุติธรรมที่ริเริ่มจากคณะรัฐประหาร

ประเด็นที่ 2 ความเป็นกลางขององค์กรที่ทำหน้าที่ไต่สวน
๐ ศาลฎีกาฯไม่ได้ยกเหตุผลหรืออธิบายให้เห็นชัดเลยว่าการกระทำของบุคคลทั้งสามมีความเป็นกลางหรือไม่ ศาลเพียงแต่บอกว่า “เป็นการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย” “เป็นการแสดงออกโดยใช้สิทธิและเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ” “เป็นการดำเนินการโดยใช้ความรู้ความสามารถทางวิชาชีพ” “เป็นการแสดงออกในฐานะนักวิชาการและประชาชน” “เป็นการใช้สิทธิตามกฎหมาย” “เป็นการแสดงความเห็นทางวิชาการ วิพากษ์วิจารณ์ด้วยความชอบธรรม ไม่มีเหตุโกรธเคืองเป็นการส่วนตัว ไม่มีส่วนรู้เห็นเหตุกาณ์โดยตรง” เหตุผลเหล่านี้ไม่ได้เป็นตัวบ่งชี้ว่าพฤติกรรมหรือการกระทำเหล่านี้จะไม่ได้แสดงถึง “ความไม่เป็นกลาง” ของบุคคลทั้งสาม ตรงกันข้าม สมมติว่าหากพิจารณาโดยเนื้อแท้แล้วการกระทำนั้นยังคงมีสภาพร้ายแรงเพียงพอที่จะเห็นได้ว่าอาจทำให้การพิจารณาไม่เป็นกลางได้ อย่างไรเสียก็คือ “ ความไม่เป็นกลาง” แม้การกระทำนั้นจะเป็นการใช้สิทธิตามกฎหมาย เป็นการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมาย หรือเป็นการใช้เสรีภาพทางวิชาการก็ตาม

๐ เป็นที่ทราบกันดีว่า คตส. แต่งตั้งโดย คปค. และ คปค.เป็นผู้ก่อการรัฐประหารรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ในขณะที่ คตส. เลือกพิจารณาตรวจสอบเฉพาะเรื่องของ พ.ต.ท.ทักษิณฯ ความข้อนี้ย่อมเป็นที่เคลือบแคลงสงสัยถึงความไม่เป็นกลางของ คตส. ต่อการพิจารณาเรื่องของ พ.ต.ท.ทักษิณ ฯได้

๐ เมื่อพิจารณาถึงพฤติกรรมและทัศนคติของคตส.และอนุกรรมการไต่สวนทั้งสามคน ในแง่การให้ความเห็นเป็นปฏิปักษ์กับพ.ต.ท.ทักษิณฯหลายครั้งทั้งก่อนและระหว่างดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการ คตส. การร่วมชุมนุมและขึ้นเวทีอภิปรายกับกลุ่มพันธมิตรฯซึ่งต่อต้านพ.ต.ท.ทักษิณฯ การอภิปรายและเขียนบทความวิจารณ์การดำเนินนโยบายของพ.ต.ท.ทักษิณไปในทางไม่เห็นด้วยและเห็นว่าน่าจะส่อทุจริตและใช้อำนาจโดยมิชอบ การจัดงานเลี้ยงอำลาเนื่องในโอกาส คตส.หมดวาระ โดยจัดทำชื่อรายการอาหารล้อเลียนนโยบายของ พ.ต.ท.ทักษิณ คณาจารย์ทั้งห้าเห็นว่าข้อเท็จจริงเหล่านี้ควรที่จะต้องนำมาพิจารณาประกอบด้วย

ประเด็นที่ 3 การแปลงค่าสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิต
๐ ในการแปลงค่าสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิต รัฐยังคงได้ประโยชน์เท่าเดิม เพียงแต่เงินรายได้ค่าสัมปทานให้แก่รัฐถูกแบ่งจ่ายเป็นสองส่วน กล่าวคือ จ่ายให้บริษัทที่เป็นรัฐวิสาหกิจคู่สัญญา (ซึ่งขณะนี้กระทรวงการคลังถือหุ้นร้อยละ 100) กับจ่ายให้กระทรวงการคลังโดยตรงในส่วนที่เหลือ ดังนั้น การที่บริษัททีโอที และบริษัท กสท. โทรคมนาคม มีรายได้ลดลงดังกล่าวจะถือว่ารัฐเสียประโยชน์ไม่ได้ เพราะกระทรวงการคลังได้รับเงินส่วนหนึ่งจากค่าสัมปทานโดยตรงอยู่แล้ว อาจกล่าวได้ว่ารัฐได้ประโยชน์ยิ่งกว่าเดิม เพราะค่าสัมปทานนั้น เดิมบริษัทเอกชนชำระแก่คู่สัญญาเป็นรายปีหรือรายไตรมาส แต่การชำระเงินรายได้ร้อยละ 10 ให้แก่กระทรวงการคลังนั้น เป็นการชำระรายเดือน

๐ ส่วนประเด็นที่ว่ารัฐบาลไม่ได้มีเหตุผลในการเรียกเก็บภาษีเพื่อหารายได้เข้ารัฐนั้น คณาจารย์ทั้งห้า เห็นว่า การที่รัฐบาลจะเรียกเก็บภาษีสรรพสามิตในกิจการประเภทใด เพราะเหตุใด อัตราเท่าใด ย่อมเป็นดุลพินิจของฝ่ายบริหารดังที่ศาลรัฐธรรมนูญในคำวินิจฉัยที่ 32/2548 ได้วินิจฉัยไว้ และการเรียกเก็บภาษีสรรพสามิตก็มีส่วนทำให้รายได้สัมปทานเข้าสู่รัฐโดยตรงโดยไม่ต้องสูญเสียไปให้แก่บริษัท กสท โทรคมนาคม หรือ บริษัท ทีโอที อีกด้วย

๐ สำหรับประเด็นที่ว่าการกระทำในลักษณะดังกล่าวส่งผลให้บริษัททีโอที และบริษัท กสท โทรคมนาคม อ่อนแอลง เพราะได้รับค่าสัมปทานน้อยลงนั้น คณาจารย์ทั้งห้าเห็นว่า กระทรวงการคลังในฐานะผู้ถือหุ้นสามารถตรวจสอบประสิทธิภาพการบริหารงาน ตลอดจนให้เงินอุดหนุนตามความเหมาะสมและจำเป็นได้อยู่แล้ว และที่จริงแล้ว การนำเงินค่าสัมปทานส่งกระทรวงการคลังทั้งหมด แล้วให้กระทรวงการคลังอุดหนุนการประกอบกิจการของบริษัททีโอที และบริษัท กสท โทรคมนาคมนั้นหากบริษัททั้งสองสามารถแสดงเหตุผลความจำเป็นได้ย่อมเป็นหลักการที่ถูกต้องยิ่งกว่าการให้บริษัททั้งสองได้รับเงินค่าสัมปทานโดยตรงและนำไปใช้จ่ายโดยเสรีอีกด้วย อีกทั้งยังคิดในเชิงนโยบายได้อีกว่า การกำหนดภาษีสรรพสามิตเป็นการกระตุ้นให้บริษัททั้งสองเร่งประกอบกิจการที่เป็นของตนเพื่อให้เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติอย่างแท้จริง โดยเน้นให้บริษัททั้งสองประกอบธุรกิจของตนเอง มากกว่าที่จะพึ่งพิงรายได้สัมปทานอันเป็นสิทธิพิเศษที่รัฐเคยมอบให้ในฐานะที่เดิมเคยเป็นรัฐวิสาหกิจที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติซึ่งปัจจุบันสถานะนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว

๐ สำหรับประเด็นที่ว่า รัฐบาลไม่ควรลดรายได้ของบริษัททีโอทีลง เพราะบริษัทเอไอเอสได้รับประโยชน์ในเรื่องการใช้ทรัพย์สินและเครื่องอุปกรณ์ซึ่งเป็นของ ทศท.รวมไปถึงการประกอบธุรกิจในลักษณะผูกขาดแต่ผู้เดียวนั้น คณาจารย์ทั้งห้าเห็นว่าทรัพย์สินและเครื่องอุปกรณ์นั้น เป็นทรัพย์สินที่บริษัทเอไอเอส ตกลงสร้างให้แก่รัฐโดยผ่านองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเดิม ดังนั้น การได้รับสิทธิในการใช้เครื่องและอุปกรณ์ดังกล่าวจึงเป็นสิ่งที่ชอบด้วยเหตุผลในเชิงนโยบายและการประกอบธุรกิจ สิทธิที่บริษัทเอไอเอสได้รับนี้จึงเกิดจากการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ตอบแทนทางธุรกิจจากการที่โอนกรรมสิทธิ์ในทรัพยสินให้แก่รัฐ ไม่ใช่ว่าบริษัทเอไอเอสได้รับสิทธิพิเศษในการใช้ทรัพยสินของรัฐแต่อย่างใด นอกจากนี้ การที่บริษัทเอไอเอสตกลงโอนทรัพย์สินดังกล่าวให้แก่องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยเดิมนั้น ก็เป็นการตกลงโอนให้แก่รัฐโดยบริษัททีโอทีถือกรรมสิทธิ์แทนเท่านั้น รายได้สัมปทานจึงเป็นของรัฐ กล่าวคือประชาชนทุกคน ไม่ใช่เป็นสิทธิขาดของบริษัททีโอที ในประเด็นที่ว่าบริษัทเอไอเอสได้รับสิทธิขาดจากรัฐในการผูกขาดกิจการโทรคมนาคมดังนั้น จึงไม่ควรที่จะให้นำภาษีมาหักจากค่าสัมปทานที่บริษัททีโอทีได้รับนั้น คณาจารย์ทั้งห้าเห็นว่าบริษัทเอไอเอสไม่ได้รับเอกสิทธิจากรัฐในการผูกขาดกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่แต่อย่างใด เพราะไม่มีบทบัญญัติแห่งกฎหมายให้อำนาจบริษัทเอไอเอสเช่นว่านั้น และในทางข้อเท็จจริง บริษัทเอไอเอสก็มีคู่แข่งทางธุรกิจหลายราย ดังนั้น การที่จะกำหนดเป็นการตายตัวว่ารายได้สัมปทานทั้งหมดอันเป็นของแผ่นดินจะต้องตกได้แก่บริษัททีโอที ทั้งหมด ไม่ต้องส่งตรงไปยังกระทรวงการคลังในฐานะภาษีสรรพสามิตเพราะบริษัทเอไอเอสได้รับสิทธิในการใช้ทรัพย์สินของบริษัททีโอทีหรือได้รับสิทธิผูกขาดจากรัฐ คณาจารย์ทั้งห้าไม่เห็นพ้องด้วย

๐ หากคณะรัฐมนตรีไม่มีมติให้นำภาษีสรรพสามิตหักออกจากค่าสัมปทาน ผลที่เกิดขึ้นอีกประการหนึ่งต่อประชาชนก็คือ บริษัทเอกชนที่ประกอบกิจการโทรคมนาคมจะต้องชำระค่าสัมปทานในกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่ร้อยละ 20 ร้อยละ 25 และร้อยละ 30 และในกิจการโทรศัพท์ประจำที่ร้อยละ 16 และร้อยละ 43 และจะต้องชำระภาษีสรรพสามิตอีกร้อยละ 10 ซึ่งบริษัทเอกชนเหล่านั้นย่อมมีสิทธิโดยชอบที่จะผลักภาระภาษีสรรพสามิตร้อยละ 10 ไปให้ผู้ใช้บริการโทรศัพท์มือถือ การดำเนินการในลักษณะดังกล่าวโดยคณะรัฐมนตรีจึงมีลักษณะเป็นมาตรการชั่วคราวเชิงนโยบายที่จะป้องกันมิให้เกิดผลกระทบต่อราคาค่าบริการโทรคมนาคมเท่านั้นและมิได้เป็นการขัดขวางลิดรอนอำนาจของคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) ในการเรียกเก็บค่าธรรมเนียมและค่าบริการในกิจการโทรคมนาคมแต่อย่างใดซึ่งศาลรัฐธรรมนูญในคำวินิจฉัยที่ 32/2548 ก็ได้วินิจฉัยในประเด็นนี้ไว้อย่างชัดเจนแล้ว ที่ศาลฎีกาฯเห็นว่าการดำเนินการดังกล่าวทำให้รัฐเกิดความเสียหายนั้น คณาจารย์ทั้งห้าไม่เห็นพ้องด้วย

๐ สำหรับประเด็นที่ว่าการตราพระราชกำหนดเกี่ยวกับภาษีสรรพสามิตทั้งสองฉบับมีลักษณะเป็นการกีดกันผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคมรายใหม่ เพราะผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคมรายใหม่ที่จะเข้าสู่ตลาดนอกจากจะต้องชำระค่าธรรมเนียมและค่าบริการในกิจการโทรคมนาคมให้แก่ กทช.แล้ว ยังจะต้องเสียภาษีสรรพสามิตอีกด้วยนั้น คณาจารย์ทั้งห้าเห็นว่าการจะวินิจฉัยลงไปว่าการดำเนินการดังกล่าวมีลักษณะเป็นการกีดกันคู่แข่งรายใหม่ อันจะทำให้บริษัทที่ทำธุรกิจโทรคมนาคมอย่างเช่น บริษัทเอไอเอส ดีแทค หรือทรูมูฟ ได้ประโยชน์หรือไม่นั้น จะต้องพิจารณาจากรายได้ที่ผู้ประกอบการรายใหม่จะได้รับจากการเข้าตลาด และต้นทุนในการเข้าตลาดว่า ในท้ายที่สุด การเข้าตลาดโดยต้องเสียภาษีสรรพสามิตรด้วยนั้น ผู้ประกอบการรายใหม่จะยังคงได้รับกำไรในการประกอบธุรกิจหรือไม่ และศึกษาเปรียบเทียบต้นทุนระหว่างผู้ประกอบการรายใหม่และรายเก่าประกอบด้วย

๐ เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงแล้ว จะเห็นได้ว่าบริษัทที่ประกอบกิจการโทรคมนาคมรายใหม่ที่เข้าสู่ตลาดนั้น จะไม่ได้เข้าสู่ตลาดโดยฐานของสัญญาสัมปทาน (โดยเป็นคู่สัญญากับรัฐวิสาหกิจ) อีกต่อไป แต่จะเข้าสู่ตลาดโดยการได้รับใบอนุญาตให้ประกอบกิจการโทรคมนาคมจาก กทช. ซึ่งเมื่อพิจารณาภาระค่าใช้จ่ายในเบื้องต้นแล้ว พบว่าในขณะที่เกิดปัญหานี้ขึ้น บริษัทประกอบกิจการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ทั้งหลายจะต้องจ่ายส่วนแบ่งรายได้จากการให้บริการให้แก่คู่สัญญาฝ่ายรัฐและภาษีสรรพสามิตเป็นจำนวนรวมกันแล้วร้อยละ 20 ร้อยละ 25 และร้อยละ 30 ของรายได้ก่อนหักค่าใช้จ่ายทั้งปวง ในขณะที่หากมีผู้ประกอบการรายใหม่เข้าสู่ตลาด ผู้ประกอบการรายใหม่จะต้องเสียภาษีสรรพสามิตร้อยละ 10 และจะต้องเสียค่าธรรมเนียมและค่า USO ให้แก่ กทช. อีกรวมแล้วประมาณในอัตราร้อยละ 7 ใน พ.ศ.2548 และ ไม่เกินร้อยละ 6 ในปัจจุบัน รวมแล้วผู้ประกอบกิจการโทรคมนาคมรายใหม่จะมีภาระค่าใช้จ่ายประมาณร้อยละ 17 ใน พ.ศ.2548 และร้อยละ 16 ในปัจจุบัน  และยังสามารถหักค่าลดหย่อนต่างๆตามที่คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติกำหนดได้อีกด้วย จะเห็นได้ว่าต้นทุนเกี่ยวกับการขออนุญาตในการประกอบกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่ของผู้ประกอบการรายเดิมเมื่อเปรียบเทียบกับผู้ประกอบการใหม่แล้ว ต้นทุนของผู้ประกอบการรายเดิมก็ยังสูงกว่าอยู่ดี

๐ คณาจารย์ทั้งห้า จึงเห็นว่า การเรียกเก็บภาษีสรรพสามิตไม่ได้เป็นอุปสรรคสำคัญที่ทำให้ผู้ประกอบการรายใหม่มีต้นทุนในการประกอบกิจการสูงกว่าจุดคุ้มทุนจนเข้าสู่ตลาดไม่ได้  นอกจากนี้ ถึงแม้ว่าผู้ประกอบกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่รายเดิมจะมีฐานลูกค้าอยู่แล้ว ในขณะที่ผู้ประกอบกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่รายใหม่ไม่มีฐานลูกค้าเลย แต่เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องการแข่งขันทางธุรกิจที่ผู้ประกอบกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่รายใหม่จะต้องค่อยๆสร้างฐานลูกค้าของตนขึ้นโดยแข่งขันอย่างมีประสิทธิภาพ ไม่ต่างจากกรณีของกิจการอื่นๆทั่วไปที่ย่อมจะมีผู้ที่เข้าตลาดก่อนและหลัง การที่ผู้ประกอบการรายเก่าเข้าสู่ตลาดและรับเอาความเสี่ยงทางธุรกิจต่างๆไปก่อนก็ไม่ใช่ความผิดที่รัฐจะพึงลงโทษโดยการเก็บภาษีหรือค่าธรรมเนียมในการประกอบกิจการโทรคมนาคมให้สูงกว่ารายใหม่

๐ ในประเด็นที่ว่า หากคณะรัฐมนตรีเห็นชอบให้ขึ้นภาษีสรรพสามิตในอัตราสูงถึงร้อยละ 25 ก็จะทำให้บริษัท ทีโอทีต้องนำค่าสัมปทานที่ได้รับจากบริษัทเอไอเอส ไปชำระให้แก่กรมสรรพสามิตทั้งหมด ทำให้บริษัททีโอทีเสียหายนั้น คณาจารย์ทั้งห้า เห็นว่า รัฐไม่ได้สูญเสียรายได้แม้จะมีการใช้ดุลพินิจเช่นนั้น เพราะรัฐยังได้รับรายได้เท่าเดิม นอกจากนี้ การที่จะคาดการณ์ว่าในอนาคต อาจมีการขึ้นภาษีสรรพสามิตไปเป็นอัตราร้อยละ 25 ทำให้บริษัททีโอทีไม่ได้รับค่าสัมปทานเลยนั้น ก็เป็นการคาดการณ์ในเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นจริง หากสภาวการณ์เปลี่ยนแปลงไปจนมีเหตุให้ต้องเปลี่ยนแปลงอัตราภาษีสรรพสามิต กทช.และรัฐบาลในแต่ละขณะย่อมต้องใช้ดุลพินิจในการปรับอัตราภาษีสรรพสามิตและค่าธรรมเนียมการประกอบกิจการโทรคมนาคมของผู้ประกอบการรายใหม่และรายเก่าให้มีความสมดุลกัน เพื่อความเท่าเทียมกันในการแข่งขัน

๐ ถึงแม้ว่าคณาจารย์ทั้งห้าจะเห็นว่าการตราพระราชกำหนดว่าด้วยภาษีสรรพสามิตทั้งสองฉบับ อาจมีข้อโต้แย้งทางวิชาการได้ว่าเป็นการตราพระราชกำหนดที่เป็นไปตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญหรือไม่ และเห็นว่าการใช้ภาษีสรรพสามิตเป็นเครื่องมือในการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นกับการจ่ายส่วนแบ่งรายได้ตามสัญญาอนุญาตให้ดำเนินกิจการบริการโทรคมนาคมนั้น เป็นการใช้เครื่องมือที่สามารถถกเถียงกันได้ในทางวิชาการว่าไม่น่าจะเหมาะสมและไม่สอดคล้องกับลักษณะของกิจการโทรคมนาคมก็ตาม แต่เมื่อในประเด็นนี้ ศาลรัฐธรรมนูญได้วินิจฉัยแล้วว่าไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ จึงถือเป็นอันยุติสำหรับการควบคุมความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของพระราชกำหนด และเมื่อยังไม่ปรากฏว่าหลักเกณฑ์ทางกฎหมายที่มีอยู่นี้จะเป็นอุปสรรค กีดกันไม่ให้ผู้ประกอบการรายใหม่เข้าสู่ตลาดดังที่ได้แสดงให้เห็นข้างต้น คณาจารย์ทั้งห้าจึงเห็นว่า ข้อเท็จจริงยังไม่เพียงพอที่จะถือว่าการตราพระราชกำหนดว่าด้วยภาษีสรรพสามิตทั้งสองฉบับและมติคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลของ พตท.ทักษิณ ชินวัตร จะมีผลเป็นการกีดกันผู้ประกอบการรายใหม่ในกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่มิให้เข้าตลาด อันจะเป็นการจำกัดการแข่งขันในกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่ ที่ศาลฎีกาฯเห็นว่าการตราพระราชกำหนดดังกล่าว การออกประกาศกระทรวงการคลัง รวมทั้งการมีมติคณะรัฐมนตรีให้นำภาษีสรรพสามิตหักออกจากค่าสัมปทานเป็นการกีดกันผู้ประกอบกิจการรายใหม่ เอื้อประโยชน์แก่บริษัทชินคอร์ป คณาจารย์ทั้งห้าไม่อาจเห็นพ้องด้วยได้

ประเด็นที่ 4 การแก้ไขสัญญาอนุญาตให้ดำเนินกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่
๐ การปรับลดส่วนแบ่งรายได้ให้แก่บริษัทเอไอเอสนั้นแม้จะมีเหตุมาจากการการที่ ทศท.ลดอัตราค่าเชื่อมโยงโครงข่ายในส่วนของการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนแบบพรีเพดก็ตาม แต่ถึงที่สุดแล้วก็เป็นดุลพินิจของคู่สัญญาฝ่ายรัฐซึ่งจะต้องใช้โดยคำนึงถึงประโยชน์ต่อผู้บริโภคหรือผู้ใช้บริการ และประโยชน์ต่อสาธารณะเป็นสำคัญ ไม่ใช่คำนึงถึงประโยชน์ด้านฐานะการเงินขององค์กรแต่เพียงอย่างเดียว

๐ ข้อเท็จจริงปรากฏว่าในการมีมติในเรื่องการลดอัตราส่วนแบ่งรายได้ให้กับเอไอเอสนั้น คณะกรรมการ ทศท. กำหนดเงื่อนไขให้ ทศท. เจรจากับเอไอเอสให้ได้ข้อยุติในการนำส่งส่วนแบ่งรายได้ให้ ทศท.เป็นรายเดือน และนำผลประโยชน์ที่เอไอเอสได้รับในครั้งนี้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์กับผู้ใช้บริการ และหลังจากปรับลดอัตราส่วนแบ่งรายได้แล้ว ปรากฏว่าเอไอเอสได้ปรับลดค่าใช้บริการให้แก่ผู้ใช้บริการมากกว่าอัตราที่กำหนดในสัญญาแก้ไขเพิ่มเติม ซึ่งเห็นได้ชัดว่า การปรับลดอัตราส่วนแบ่งรายได้ดังกล่าวก่อให้เกิดประโยชน์โดยตรงแก่ผู้ใช้บริการ ทำให้มีผู้ใช้บริการเพิ่มเติมขึ้น ส่งผลให้ ทศท.มีรายได้เพิ่มมากขึ้นด้วย การเติบโตของตลาดโทรคมนาคมในแต่ละปี เป็นการเติบโตไปตามสภาวะการณ์ทางเศรษฐกิจและเป็นธรรมดาอยู่เองที่จำนวนผู้ใช้บริการโทรศัพท์มือถือจะเพิ่มขึ้น การที่จำนวนผู้ใช้โทรศัพท์มือถือเพิ่มสูงขึ้นนั้นย่อมไม่ได้เป็นผลโดยตรงมาจากการปรับลดอัตราส่วนแบ่งรายได้แต่เพียงอย่างเดียว แต่มีปัจจัยหลายประการประกอบกัน ที่สำคัญก็คือ การลดค่าบริการให้แก่ผู้บริโภคเพื่อแข่งขันและแย่งลูกค้าในตลาด จนทำให้บริษัทเอไอเอสมีลูกค้า พรีเพดจำนวนมาก เป็นประโยชน์แก่ทั้งบริษัททีโอที และประชาชน ซึ่งเรื่องนี้เป็นทางเลือกเชิงนโยบายของบริษัททีโอทีว่าจะเรียกเก็บค่าสัมปทานจากบริษัทเอไอเอสในอัตราที่สูงและส่วนแบ่งตลาดอาจไม่มาก อีกทั้งประชาชนจะต้องชำระค่าบริการในราคาที่แพง หรือจะเลือกว่าเรียกเก็บค่าสัมปทานน้อยลงเพื่อให้บริษัทเอไอเอสยังคงความได้เปรียบในตลาดไว้บ้าง แต่ก็เป็นประโยชน์แก่บริษัททีโอทีในเรื่องการรักษาส่วนแบ่งตลาดและหวังจะได้รับรายได้สูงมากขึ้นจากส่วนแบ่งตลาดที่เพิ่มสูงขึ้นและก็ทำให้ผู้ใช้บริการได้รับประโยชน์ในค่าบริการที่ลดลง

๐ แม้ศาลฎีกาฯจะเห็นว่าการลดค่าบริการให้แก่ผู้บริโภคจะเป็นผลมาจากการแข่งขันกันทางการค้า การที่เอไอเอสปรับลดค่าใช้บริการให้แก่ลูกค้าจึงเป็นไปตามกลไกตลาดนั้น คณาจารย์ทั้งห้าเห็นว่า หากไม่มีการปรับลดอัตราส่วนแบ่งรายได้เสียแล้ว เงื่อนไขของบริษัทเอไอเอสในการแข่งขันในตลาดย่อมเปลี่ยนแปลงไป และบริษัทเอไอเอสก็ย่อมไม่สามารถลดค่าบริการได้ถึงขนาดที่ได้กระทำไปแล้ว อีกทั้งย่อมต้องสูญเสียส่วนแบ่งตลาดไปบ้าง และกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่อาจไม่เติบโตถึงขนาดที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

๐ เมื่อพิเคราะห์จากข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น ประกอบกับการได้รับส่วนแบ่งรายได้ในภาพรวมที่เพิ่มสูงขึ้นของบริษัททีโอที และผลประโยชน์ที่ตกแก่ผู้บริโภคโดยตรงในการได้ใช้โทรศัพท์มือถือในราคาที่ถูกลงและความเจริญเติบโตในอุตสาหกรรมแล้ว คณาจารย์ทั้งห้าเห็นว่าการปรับลดอัตราส่วนแบ่งรายได้จากการบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่แบบพรีเพดเป็นทางเลือกเชิงนโยบายของบริษัท ทีโอทีที่สืบเนื่องมาจากโครงสร้างที่บกพร่องที่ภาครัฐกำหนดขึ้นก่อนหน้านี้ จึงถือไม่ได้ว่ามีการเอื้อประโยชน์แก่บริษัทเอไอเอสโดยไม่ชอบ

ประเด็นที่ 5 การแก้ไขสัญญาอนุญาตให้ดำเนินกิจการบริการโทรศัพท์เคลื่อนที่เพื่ออนุญาตให้ใช้เครือข่ายรวมหรือโรมมิ่ง (Roaming)
๐ ประเด็นที่ว่าบริษัทเอไอเอสได้เจรจาต่อรองให้ตนเองสามารถขยายโครงข่ายโทรศัพท์โดยการร่วมใช้โครงข่ายกับบริษัทลูกของตน กล่าวคือ บริษัทดีพีซีซึ่งได้รับสัมปทานโทรศัพท์เคลื่อนที่จากบมจ. กสท.ได้หรือไม่และจะสามารถต่อรองเพื่อนำค่าใช้โครงข่ายร่วมที่บริษัทเอไอเอสชำระให้แก่บริษัทดีพีซี มาหักออกจากค่าสัมปทานที่บริษัทเอไอเอสต้องจ่ายให้แก่บมจ. ทีโอทีได้หรือไม่นั้น เป็นประเด็นการต่อรองทางธุรกิจปกติระหว่างบริษัททีโอทีและบริษัทเอไอเอสที่จะตกลงกัน เป็นทางเลือกในการประกอบธุรกิจของคู่สัญญา

๐ สำหรับประเทศไทย ย่านความถี่ 900 MHz ที่จะจัดสรรได้นั้น บริษัทเอไอเอสได้ใช้เต็มจำนวนแล้ว แต่บริษัทเอไอเอสไม่ได้รับจัดสรรคลื่นความถี่ย่าน 1800 MHz จากภาครัฐ เพราะย่านคลื่นความถี่ 1800 MHz นั้น บริษัทแทค บริษัททรูมูฟ และบริษัทดีพีซีได้รับสิทธิในการใช้ภายใต้สัญญาสัมปทานของ กสท. และได้ใช้อยู่กันจนเต็มย่าน แล้ว บริษัทเอไอเอส รวมทั้งบริษัททีโอที ซึ่งมีหน้าที่หาคลื่นความถี่ตามสัญญาสัมปทานให้บริษัทเอไอเอส จึงไม่สามารถหาย่านคลื่นความถี่ใดมาใช้ให้เพียงพอกับโครงข่ายการให้บริการของบริษัทเอไอเอสซึ่งขยายตัวอย่างรวดเร็วจนเกิดความคับคั่งเป็นผลเสียต่อคุณภาพการให้บริการดังนั้น บริษัทเอไอเอสย่อมไม่มีทางเลือกอื่นในการที่จะขยายข่ายการให้บริการรองรับการขยายตัวของผู้ใช้บริการของตน หนทางแก้ปัญหาจึงมีเหลือทางเดียว คือ ต้องร่วมใช้โครงข่ายโทรคมนาคมที่บริษัทดีพีซีบริหารงานอยู่ โดยใช้วิธีการทางเทคนิคที่เรียกว่า Roaming ซึ่งมีการแปลเป็นภาษาไทยว่า การขอใช้โครงข่ายโทรคมนาคมของผู้ประกอบการรายอื่น ดังนั้น เรื่องของการ Roaming จึง เป็นเรื่องปกติวิสัย ไม่ใช่เป็นการเอารัดเอาเปรียบทางธุรกิจแต่อย่างใด

๐ กรณีดังกล่าวย่อมเป็นทางเลือกทางธุรกิจที่บริษัททีโอทีกีบบริษัทเอไอเอสจะตกลงกันได้ และเป็นเรื่องในทางนโยบายที่เป็นผลดียังเกิดแก่ประชาชนด้วย ยิ่งไปกว่านั้น การที่บริษัทเอไอเสใช้โครงข่ายร่วมกับบริษัทดีพีซี ยังเป็นผลดีต่อประเทศในแง่การที่ไม่ต้องมีการสร้างโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ซ้ำซ้อนกันในบางพื้นที่โดยไม่จำเป็นอันจะเป็นการก่อให้เกิดปัญหาสิ่งแวดล้อมและจะเป็นการทำให้เกิดต้นทุนในการประกอบกิจการสูงขึ้น ส่งผลต่อค่าใช้บริการที่จะต้องสูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  ดังนั้นการที่ศาลฎีกาฯได้วินิจฉัยว่า การที่บริษัทเอไอเอสและบริษัททีโอทีตกลงกันเพื่อนำค่าใช้โครงข่ายร่วม อันเป็นความรับผิดชอบของบริษัทเอไอเอส มาหักออกจากส่วนแบ่งรายได้สัมปทาน เป็นการกระทำความเสียหายให้แก่ ทศท. คณาจารย์ทั้งห้าไม่เห็นพ้องด้วย

ประเด็นที่6 การละเว้น อนุมัติ ส่งเสริม สนับสนุนกิจการดาวเทียมตามสัญญาดำเนินกิจการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศ
๐ ในการจัดให้มีระบบดาวเทียมสำรองนั้น สัญญาดำเนินกิจการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศ ระหว่างกระทรวงคมนาคมกับบริษัทชินวัตรคอมพิวเตอร์ แอนด์ คอมมิวนิเคชั่น จำกัด ข้อ 6 กำหนดไว้ว่าคุณสมบัติการใช้งานของดาวเทียมหลักและดาวเทียมสำรองตั้งแต่ดวงที่สองเป็นต้นไปจะต้องมีคุณสมบัติไม่ด้อยกว่าคุณสมบัติการใช้งานของดาวเทียมหลักและดาวเทียมสำรองดวงที่หนึ่ง ทั้งนี้โดยมีการกำหนดรายละเอียดคุณสมบัติของดาวเทียมดวงที่หนึ่งไว้ในขอ 8 ของสัญญาดังกล่าวรวมทั้งกำหนดไว้ด้วยว่าคุณสมบัติการใช้งานของดาวเทียมสำรองดวงที่หนึ่งอย่างน้อยจะต้องไม่ด้อยกว่าคุณสมบัติการใช้งานของดาวเทียมดวงที่หนึ่ง และทดแทนดาวเทียมหลักดวงที่หนึ่งเพื่อสามารถใช้งานได้โดยต่อเนื่อง สัญญาดังกล่าวไม่ได้กำหนดคุณสมบัติเฉพาะของดาวเทียมหลักและดาวเทียมสำรองตั้งแต่ดวงที่สองเป็นต้นไปไว้

๐ ในกรณีของดาวเทียมไอพีสตาร์นั้น เห็นได้ชัดว่าบริษัทผู้รับสัมปทานมุ่งประสงค์จะให้เป็นดาวเทียมสำรองของดาวเทียมไทยคม 3 เพียงแต่ได้พัฒนาเทคโนโลยี่ให้สูงขึ้น ดังที่ปรากฏในคำพิพากษาว่าดาวเทียมไอพีสตาร์มีคุณสมบัติทางเทคนิคพัฒนาขึ้นเป็นการเฉพาะครั้งแรกของโลกตามที่จดสิทธิบัตรไว้ และปรากฏชัดเจนว่าคุณสมบัติของดาวเทียมไอพีสตาร์ไม่ด้อยไปกว่าดาวเทียมดวงอื่นๆ ด้วยเหตุนี้คณาจารย์ทั้งห้าจึงเห็นว่าบริษัทผู้รับสัมปทานได้ปฏิบัติถูกต้องตามสัญญาแล้ว

๐ การมีดาวเทียมสำรองที่มีคุณสมบัติทางเทคนิคที่พัฒนาขึ้นใหม่ดีกว่าดาวเทียมหลัก เป็นดาวเทียมที่มีประสิทธิภาพสูงและครอบคลุมพื้นที่การให้บริการมากกว่าย่อมเป็นผลดีต่อการจัดทำบริการสาธารณะ ที่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าดาวเทียมไอพีสตาร์ไม่ถือว่าเป็นดาวเทียมสำรองของดาวเทียมไทยคม 3 ดวงต่อดวงได้ด้วยเทคโนโลยีที่แตกต่างกัน แต่เป็นดาวเทียมหลักดวงใหม่นั้น คณาจารย์ทั้งห้าไม่เห็นพ้องด้วย เนื่องจากในสัญญาดำเนินกิจการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศไม่มีที่ใดเลยที่ระบุให้ดาวเทียมสำรองต้องใช้เทคโนโลยีเดียวกับดาวเทียมหลัก เพียงแต่ระบุว่าคุณสมบัติการใช้งานของดาวเทียมหลักและดาวเทียมสำรองตั้งแต่ดวงที่สองเป็นต้นไปจะต้องมีคุณสมบัติไม่ด้อยกว่าคุณสมบัติการใช้งานของดาวเทียมหลักและดาวเทียมสำรองดวงที่หนึ่งเท่านั้น

๐ ที่ศาลฎีกาฯเห็นว่าดาวเทียมไอพีสตาร์ไม่มีย่านความถี่ซี-แบนที่จะให้กระทรวงคมนาคมใช้จำนวน 1 วงจรดาวเทียมตามสัญญา เพราะดาวเทียมไอพีสตาร์ใช้ย่านความถี่เคยู-แบน และย่านความถี่เคเอ-แบน นั้น เมื่อพิจารณาจากข้อมูลทางเทคนิคที่ศาลฎีกาฯสามารถค้นหาข้อเท็จจริงได้เองตามหลักการพิจารณาคดีในระบบไต่สวนแล้วจะเห็นได้ว่า ดาวเทียมไอพีสตาร์สามารถรองรับความถี่ซี-แบนได้ แต่ต้องมีสถานีสัญญาน และกรณีนี้ก็ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงในคำพิพากษาที่แสดงว่ากระทรวงคมนาคมโต้แย้งว่าตนไม่ได้ใช้วงจรดาวเทียมเพราะเหตุว่าดาวเทียมไอพีสตาร์ไม่มีย่านความถี่ซี-แบนแต่อย่างใด

๐ สำหรับกรณีที่ศาลฎีกาฯเห็นว่าดาวเทียมไอพีสตาร์เป็นดาวเทียมหลักที่สร้างขึ้นเพื่อการสื่อสารระหว่างประเทศเป็นหลัก เนื่องจากเมื่อพิจารณาจากเอกสารขอรับการส่งเสริมการลงทุน บริษัทมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อมุ่งหวังทางการค้าต่างประเทศนั้น คณาจารย์ทั้งห้าเห็นว่าสัญญาดำเนินกิจการดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศข้อ 11 ระบุอนุญาตให้บริษัทสามารถนำวงจรดาวเทียมเหลือจากปริมาณความต้องการในประเทศไปให้ประเทศอื่นใช้ได้โดยต้องได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงคมนาคม ในการวางแผนการตลาดนั้น เป็นธรรมดาอยู่เองที่ผู้ประกอบการจะต้องพิจารณาความต้องการการใช้วงจรดาวเทียมทั้งในและต่างประเทศว่าเป็นอย่างไร ในคำพิพากษาดังกล่าวไม่มีข้อเท็จจริงใดที่แสดงให้เห็นว่าเกิดความขาดแคลนในการใช้วงจรดาวเทียมของผู้ใช้วงจรดาวเทียมสื่อสารภายในประเทศ เมื่อปริมาณความต้องการการใช้วงจรดาวเทียมในประเทศยังมีไม่มากนัก การที่บริษัทนำวงจรดาวเทียมที่เหลือจากความต้องการในประเทศไปให้ประเทศอื่นใช้โดยได้รับความยินยอมจากคู่สัญญาฝ่ายรัฐ จึงชอบแล้ว อีกทั้งการวางแผนการตลาดในการนำวงจรดาวเทียมออกให้บุคคลอื่นใช้บริการนั้นไม่ว่าจะเป็นในประเทศหรือต่างประเทศโดยคำนวณตามความต้องการของตลาด ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาทางธุรกิจ ที่ศาลฎีกาฯเห็นว่าการอนุมัติให้ดาวเทียมไอพีสตาร์เป็นดาวเทียมสำรองเป็นการกระทำที่ทำให้รัฐเสียหายและเอื้อประโยชน์นั้น คณาจารย์ทั้งห้าไม่เห็นพ้องด้วย

ประเด็นที่ 7 การอนุมัติให้รัฐบาลสหภาพพม่ากู้เงินจากธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย
๐ การพิจารณาดำเนินการให้รัฐบาลต่างประเทศกู้เงินนั้น เป็นการดำเนินการตามนโยบายในทางบริหารซึ่งต้องอยู่ภายใต้กรอบของกฎหมาย การดำเนินการดังกล่าวฝ่ายบริหารย่อมมีดุลพินิจที่พิจารณาให้เกิดประโยชน์สูงสุดซึ่งจะต้องคำนึงถึงปัจจัยหลายด้านประกอบกัน หากในการเจรจาในทางระหว่างประเทศเกี่ยวกับการให้กู้เงินมีการแลกเปลี่ยนประโยชน์ตอบแทนด้านต่างๆ ไม่ว่าการให้สัมปทานบ่อแก๊ส การช่วยปราบปราม ยับยั้งการค้ายาเสพติดตามแนวชายแดน ฯลฯ คณาจารย์ทั้งห้าก็เห็นว่าการเจรจาแลกเปลี่ยนตอบแทนดังกล่าวชอบที่ฝ่ายบริหารจะทำได้ หากอยู่ในกรอบของกฎหมาย และเป็นดุลพินิจโดยแท้ในทางบริหาร เป็นเรื่องในทางนโยบาย ซึ่งหากไม่เหมาะสม ก็เป็นหน้าที่ของรัฐสภาที่จะตรวจสอบในทางการเมืองต่อไป หากฝ่ายบริหารไม่มีดุลพินิจดังกล่าวนี้ย่อมเป็นการยากอย่างยิ่งที่ฝ่ายบริหารจะปฏิบัติภารกิจในการปกครองประเทศให้สำเร็จลุล่วงลงไปได้

๐ สำหรับกรณีที่เป็นปัญหานี้ แม้จะได้ความว่าบริษัทไทยคมจะได้จำหน่ายสินค้าและให้บริการให้รัฐบาลสหภาพพม่า อันอาจมองได้ว่าการจำหน่ายสินค้าและให้บริการดังกล่าวเป็นผลมาจากการที่รัฐบาลได้อนุมัติเงินกู้ให้แก่รัฐบาลพม่าก็ตาม แต่ข้อเท็จจริงก็ปรากฏว่าก่อนหน้านี้บริษัทไทยคมก็ได้ขายสินค้าให้แก่รัฐบาลพม่าตามพันธะสัญญาที่มีต่อกันมาแต่เดิมอยู่แล้ว นอกจากนี้การซื้อสินค้าและบริการด้านคมนาคมนั้นย่อมขึ้นอยู่กับความประสงค์ของผู้ชื้อเป็นสำคัญว่าจะซื้อจากบริษัทใด เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปว่ารัฐบาลพม่าไม่สามารถที่จะซื้อสินค้าและบริการดังกล่าวจากประเทศหลายประเทศได้ เนื่องจากเหตุผลทางการเมือง เมื่อรัฐบาลพม่าเคยซื้อสินค้าและบริการจากบริษัทไทยคมอยู่ก่อนแล้ว กรณีจึงไม่ใช่เรื่องผิดปกติวิสัยที่รัฐบาลพม่าจะซื้อสินค้าและบริการจากบริษัทไทยคมต่อไปอีก ด้วยเหตุที่กล่าวมาข้างต้นคณาจารย์ทั้งห้าจึงเห็นว่าข้อเท็จจริงยังไม่พอที่จะฟังได้ว่าคณะรัฐมนตรีสมัยรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อนุมัติเงินกู้ให้แก่รัฐบาลพม่าเพื่อให้รัฐบาลพม่าไปซื้อสินค้าและบริการของบริษัทไทยคมโดยเฉพาะอันมีลักษณะเป็นการเอื้อประโยชน์ให้แก่บริษัทไทยคมและบริษัทชินคอร์ป

ประเด็นที่ 8 การดำเนินการตามข้อกล่าวหาทั้งห้ากรณีเป็นผลมาจากการปฏิบัติหน้าที่ หรือใช้อำนาจในตำแหน่งหน้าที่นายกรัฐมนตรีเอื้อประโยชน์แก่ธุรกิจของชินคอร์ปหรือไม่
๐ การมีทรัพย์สินมากผิดปกติหรือการมีหนี้สินลดลงมากผิดปกติ หรือได้ทรัพย์สินมาโดยไม่สมควรจะต้องเป็นผลมาจากการปฏิบัติตามหน้าที่หรือใช้อำนาจหน้าที่ ซึ่งเท่ากับระบบกฎหมายเรียกร้องความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำและผล (causation) ในเรื่องดังกล่าว หากการมีทรัพย์สินมากผิดปกติหรือการมีหนี้สินลดลงผิดปกติ หรือการได้ทรัพย์สินมาโดยไม่สมควร ไม่ได้เป็นผลมาจากการปฏิบัติหน้าที่หรือใช้อำนาจหน้าที่แล้ว ศาลย่อมไม่อาจสั่งให้ทรัพย์สินตกเป็นของแผ่นดินได้

๐ เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงแล้ว เห็นว่า การดำเนินการต่างๆที่เกี่ยวข้องกับข้อกล่าวหา หากไม่อยู่ในรูปของมติคณะรัฐมนตรี ก็เป็นการสั่งการโดยรัฐมนตรีเจ้ากระทรวง หรือคณะกรรมการที่มีอำนาจตามกฎหมาย เช่น คณะกรรมการ ทศท. เป็นต้น ไม่มีข้อเท็จจริงใดแสดงให้เห็นว่า พตท.ทักษิณ ชินวัตร เป็นผู้สั่งการหรืออนุมัติโดยตรง และไม่มีข้อเท็จจริงใดแสดงให้เห็นว่า พตท.ทักษิณ ชินวัตร สั่งให้รัฐมนตรีต่างๆที่เกี่ยวข้องกับเรื่องดังกล่าว หรือคณะกรรมการที่เกี่ยวข้องดำเนินการตามที่กล่าวหาเลย กรณีที่ พตท.ทักษิณ ชินวัตร เกี่ยวพันโดยตรงก็คือกรณีที่เรื่องที่อนุมัตินั้นอยู่รูปของมติคณะรัฐมนตรี แต่แม้กระนั้นในทางกฎหมายก็ถือว่าคณะรัฐมนตรีเป็นองค์กรกลุ่ม (collegial organ) แยกออกต่างหากจากนายกรัฐมนตรี ในการออกเสียงในคณะรัฐมนตรี นายกรัฐมนตรีก็มีคะแนนเสียงหนึ่งคะแนนเสียงเท่ากับรัฐมนตรีอื่น จึงไม่อาจถือว่าการกระทำของคณะรัฐมนตรีในสมัยรัฐบาล พตท.ทักษิณ ชินวัตร เป็นการกระทำของ พตท.ทักษิณ ชินวัตร ได้ ลำพังแต่ข้อกฎหมายที่ว่านายกรัฐมนตรีเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุดในฝ่ายบริหาร มีอำนาจบังคับบัญชา กำกับดูแลหน่วยงานทั้งหลายทั้งปวงของรัฐในฝ่ายบริหารยังไม่เพียงพอที่จะชี้ว่ามีการกระทำ และการกระทำคือการปฏิบัติตามหน้าที่หรือใช้อำนาจหน้าที่แต่อย่างใด โดยเหตุที่กรณีดังกล่าวเป็นกรณีที่ขาดความสัมพันธ์ระหว่างการกระทำและผล คณาจารย์ทั้งห้าจึงไม่เห็นพ้องด้วยกับการที่ศาลฎีกาฯสั่งให้ทรัพย์สินของผู้ถูกกล่าวหาตกเป็นของแผ่นดิน

๐ แม้จะถือตามคำพิพากษาของศาลฎีกาฯในคดีนี้ว่า พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้ทรัพย์สินมาโดยไม่สมควรสืบเนื่องจากการปฏิบัติหน้าที่หรือใช้อำนาจหน้าที่ แต่การที่ศาลฎีกาถือว่าประโยชน์จากราคาหุ้นบริษัทชินคอร์ปส่วนที่เพิ่มขึ้นนับแต่วันก่อนที่ผู้ถูกกล่าวหา คือ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร จะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในวาระแรก คือวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2544 เป็นต้นไป เป็นทรัพย์สินที่ได้มาโดยไม่สมควรสืบเนื่องมาจากการปฏิบัติหน้าที่หรือใช้อำนาจในตำแหน่งหน้าที่นั้น ย่อมไม่อาจอธิบายให้รับกับข้อเท็จจริงได้ เพราะแท้จริงแล้วการปฏิบัติหน้าที่หรือใช้อำนาจหน้าที่ซึ่งทำให้ได้ทรัพย์สินมาโดยไม่สมควรตามที่ศาลฎีกาฯวินิจฉัยนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นมานับตั้งแต่วันแรกที่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี แต่ได้เกิดภายหลังในห้วงเวลาที่แตกต่างกันไป ดังนั้น จึงเป็นไปไม่ได้ในทางข้อเท็จจริงที่จะถือว่าประโยชน์จากราคาหุ้นในส่วนที่เพิ่มขึ้นของบริษัทชินคอร์ปได้เกิดขึ้นแล้วนับตั้งแต่วันแรกของการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ที่สำคัญไม่น้อยกว่านั้น ต้องยอมรับว่าราคาหุ้นที่เพิ่มขึ้นของบริษัทชินคอร์ป สามารถเกิดจากปัจจัยอื่นด้วยก็ได้ อย่างเช่น ภาวะของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

๐ เมื่อศาลฎีกาฯไม่ได้วินิจฉัยแยกแยะว่าประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากการกระทำที่เป็นการเอื้อประโยชน์แต่ละกรณีเกิดขึ้นเมื่อใด แต่วินิจฉัยว่าราคาหุ้นที่เพิ่มขึ้นนั้นได้เกิดขึ้นอย่างไม่สมควรนับตั้งแต่วันที่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และมีสาเหตุเพียงประการเดียว คือเกิดจากการที่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตรปฏิบัติหน้าที่หรือใช้อำนาจในตำแหน่งหน้าที่โดยมิชอบ จนนำไปสู่การพิพากษาให้ทรัพย์สินของ พตท.ทักษิณ ชินวัตร ตกเป็นของแผ่นดินรวมเป็นเงินทั้งสิ้น 46,373,687,454.70 บาท ที่ศาลฎีกาฯมีคำพิพากษาในลักษณะเช่นนี้ คณาจารย์ทั้งห้าไม่อาจเห็นพ้องด้วยได้

รองศาสตราจารย์.ดร.วรเจตน์ ภาครัตน์
รองศาสตราจารย์ประสิทธิ์ ปิวาวัฒนพานิช
อาจารย์ ดร.ฐาปนันท์ นิพิฏฐกุล
อาจารย์ธีระ สุธีวรางกูร
อาจารย์ปิยบุตร แสงกนกกุล

คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
11 มีนาคม 2553

จาตุรนต์ ฉายแสง
8 มีนาคม 2553

“กรณีการแปลงสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิตนี้
ได้มีการร้องคัดค้านต่อศาลรัฐธรรมนูญมาแล้ว
ทั้งในสาระของกฎหมายและมาตรการที่เกี่ยวข้อง
และศาลรัฐธรรมนูญได้วินิจฉัยแล้วว่า
ทั้งหมดทุกประเด็นชอบด้วยกฎหมาย
และเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติและประชาชน

รัฐธรรมนูญได้บัญญัติไว้ว่าการวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญให้เป็นที่สุด
และย่อมมีผลผูกพันศาลและองค์กรอื่นตามรัฐธรรมนูญด้วย

การที่ศาลฎีกาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง
นำเรื่องที่ศาลรัฐธรรมนูญได้วินิจฉัยไปแล้วขึ้นมาพิจารณาอีก
และวินิจฉัยไปในทางตรงข้าม
จึงไม่สอดคล้องกับบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญ…”

0 0 0

ก่อนการตัดสินคดียึดทรัพย์ ผมได้คาดการณ์ว่าทรัพย์สินทั้ง 76,000 ล้านคงถูกยึดทั้งหมด โดยผมได้บอกไว้ด้วยว่าที่ผ่านมาผมมักทายการเมืองแม่น แต่ครั้งนี้ผมอยากให้ทายผิด และถ้าทายผิด ผมก็จะดีใจ

ผลการตัดสินออกมา ปรากฏว่าผมทายผิด แต่ผมกลับไม่ได้ดีใจ ซ้ำร้ายยังรู้สึกสลดใจอย่างยิ่งด้วย

ที่ว่าทายผิดนั้นฟังเผินๆก็อาจจะเข้าใจไปได้ว่าเพราะมีการยึดทรัพย์ไม่หมดทั้ง76,000 ล้าน

แต่ในความเห็นของผมนั้น ที่ทายผิดคือ จากผลของคำพิพากษา ในที่สุดจะมีการยึดทรัพย์มากกว่า 76,000 ล้านอีกมาก นอกจากนั้นยังจะมีคดีร้ายแรงตามมาอีกหลายคดีดังที่ปรากฏเป็นข่าวไปบ้างแล้วด้วย

ก่อนการตัดสินคดีนี้ ผมได้เสนอความเห็นต่อคดีนี้และเรื่องที่เกี่ยวกับคดีนี้ไปบ้างแล้ว หลังการตัดสินคดี ผมเห็นว่าผลการตัดสินคดีนี้ได้เสนอปัญหาสำคัญๆ เกี่ยวกับรัฐธรรมนูญและระบบยุติธรรมของประเทศ ในฐานะที่ผมสนใจที่จะผลักดันให้มีการแก้รัฐธรรมนูญและปฏิรูประบบยุติธรรม ผมจึงเห็นว่าควรเสนอความคิดเห็นเพื่อให้สังคมไทยได้ร่วมกันพิจารณาต่อไป

ผมคงไม่อยู่ในวิสัยที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายในรายละเอียด และคิดว่าถ้าให้ทำหน้าที่อย่างนั้นคงไม่เป็นประโยชน์เท่าใดนัก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผู้สันทัดกรณีจะดีกว่า

สิ่งที่ผมคิดว่าจะทำประโยชน์ได้มากกว่าก็คือ การหยิบประเด็นใหญ่ๆ ที่เห็นว่ามีประเด็นที่สังคมไทยควรจะได้นำมาศึกษาทำความเข้าใจกันอย่างจริงจังต่อไป โดยเฉพาะคำถามในเชิงหลักการและเชิงระบบของสังคมไทยอยู่หลายประการ ที่หากไม่ทำความเข้าใจและหาหลักเกณฑ์ที่ถูกต้องให้ได้แล้ว ก็อาจเป็นปัญหาใหญ่ของสังคมไทยต่อไปอีกยาวนาน ประเด็นที่สำคัญมีดังต่อไปนี้
1) การรัฐประหารและกลไกที่คณะรัฐประหารตั้งขึ้น  เป็นทางออกสำหรับการแก้ปัญหาการทุจริตคอรัปชั่นหรือไม่
หากไม่มีการรัฐประหาร ไม่มีประกาศ คปค.ฉบับที่ 30 และไม่มีการตั้ง คตส.ที่มีอำนาจอย่างนี้ ย่อมไม่อาจมีการพิจารณาคดีอย่างที่เกิดขึ้นไปแล้วได้

ดูจากคำพิพากษาในตอนท้ายก็จะเห็นว่า คำวินิจฉัยให้ยึดทรัพย์นั้น ไม่ได้อาศัย พ.ร.บ.ป.ป.ช.อย่างเดียว แต่อาศัยประกาศ คปค.ฉบับที่ 30 ด้วย

คดียึดทรัพย์จึงเป็นผลต่อเนื่องจากการรัฐประหารและการออกคำสั่งของคณะรัฐประหาร

ผู้ที่ยืนยันความจริงในข้อนี้ได้อย่างดีก็คือ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังคนปัจจุบันนั่นเอง ที่ออกมารำพึงว่า “วันนี้สิ่งที่ผมคิดคือ ถ้าไม่มีการปฏิวัติในปี 49 และไม่มี คตส. เราจะเห็นความยุติธรรมปรากฏในคดีนี้หรือไม่”

เพียงแต่ว่าท่านถึงกับเห็นการรัฐประหารและการตั้ง คตส.เป็นเรื่องดีงาม เหมือนกับการ “เห็นกงจักรเป็นดอกบัว” ไป

คตส.ตั้งขึ้นมาเพื่อตรวจสอบความผิดของบุคคลคณะเดียวเป็นการเฉพาะ คือคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลก่อนการยึดอำนาจเท่านั้น และยังประกอบด้วยบุคคลหลายคนที่วางตัวเป็นปฏิปักษ์ต่อผู้ถูกกล่าวหาอย่างโจ่งแจ้ง เป็นการขัดต่อหลักนิติธรรมอย่างยิ่ง คตส.ทำหน้าที่เป็นทั้งพนักงานสอบสวนและอัยการได้พร้อมๆกัน ซึ่งไม่เป็นไปตามระบบกฎหมายปกติของประเทศ และยังสามารถดำเนินการโดยไม่ต้องปฏิบัติตามกฎหมายวิธีพิจารณาความตามปรกติ

คตส.กระทำการโดยไม่ต้องเกรงกลัวต่อการกระทำผิดกฎหมาย ก็เพราะได้รับการคุ้มครองโดยรัฐธรรมนูญมาตรา 309 ซึ่งบัญญัติว่าการกระทำใดๆ ขององค์กรอย่างคตส.เป็นการกระทำที่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญทั้งสิ้น

เมี่อ คตส.มีที่มาที่ไม่ถูกต้องชอบธรรมและยังดำเนินการในลักษณะที่ไม่ชอบธรรมด้วย แม้คดีนี้จะตัดสินโดยศาลที่ไม่ได้มาจากคณะรัฐประหาร แต่เมื่อคดีเกิดขึ้นได้ก็เนื่องจากมีการรัฐประหาร และคณะรัฐประหารก็ยังได้แทรกแซงกระบวนการยุติธรรมด้วยการออกคำสั่งที่ไม่ชอบธรรมด้วยแล้ว ความชอบธรรมในการพิจารณาตัดสินคดีนี้จึงได้รับความกระทบกระเทือนไปด้วย

การแก้ปัญหาการทุจริตคอรัปชั่นที่อาศัยการรัฐประหารเป็นจุดเริ่มต้น จึงไม่อาจเป็นที่ยอมรับของประชาชนส่วนใหญ่ได้
2)  ปัญหาหลักการเกี่ยวกับการแบ่งแยกอำนาจและการปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญ
เรื่องที่คตส.กล่าวหาว่าดร.ทักษิณเอื้อประโยชน์และทำให้รัฐเสียหายนั้นมีอยู่ 5 เรื่องด้วยกัน มีอยู่ 2 เรื่องที่ คตส.เห็นว่าเป็นเรื่องที่ทำไปโดย ครม.ที่มี ดร.ทักษิณเป็นหัวหน้า คือเรื่องการแปลงสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิตและการให้สินเชื่อดอกเบี้ยต่ำแก่ประเทศพม่า ส่วนอีก 3 เรื่องเป็นเรื่องที่ไม่ได้ทำโดยครม. แต่ คตส.เห็นว่า ดร.ทักษิณในฐานะหัวหน้ารัฐบาลย่อมมีอำนาจมากพอที่จะไปสั่งการให้เกิดการกระทำเหล่านั้นขึ้นได้

เรื่องทั้ง 5 เรื่องมีลักษณะคล้ายกันอยู่บางประการคือ ทุกเรื่องเป็นการกล่าวหาว่าเอื้อประโยชน์หรือทำให้รัฐเสียหาย ทั้งๆ ที่ไม่มีการทำผิดกฎหมาย

การออกมาตรการต่างๆตามที่ถูกกล่าวหานั้นเป็นการดำเนินงานของคณะรัฐมนตรีบ้าง คณะกรรมการของทางราชการบ้าง หรือคณะกรรมการของรัฐวิสาหกิจบ้าง การดำเนินการต่างๆ นั้นเป็นการกระทำตามอำนาจหน้าที่ที่มีกฎหมายรองรับให้กระทำได้

การออกมาตรการต่างๆ ของรัฐที่เกี่ยวกับผลประโยชน์ของรัฐ เอกชนและประชาชนนั้น จะทำอย่างไรจึงจะดี ย่อมมีความเห็นแตกต่างกันได้เสมอ เมื่อผู้รับผิดชอบดำเนินการไปโดยเห็นว่าดี อาจมีคนส่วนหนึ่งเห็นว่าไม่ดีก็ได้

ปัญหามีว่าเมื่อมีคนเห็นว่าไม่ดีแล้ว อย่างไรจึงถึงขั้นที่จะลงโทษผู้รับผิดชอบได้ หากเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย เช่นออกมาตรการไปทั้งๆ ที่กฎหมายไม่อนุญาตให้ทำได้ ฝ่าฝืนกฎหมายหรือละเว้นที่จะปฏิบัติตามที่กฎหมายกำหนด ผู้ที่กระทำผิดกฎหมายเหล่านั้นย่อมต้องถูกดำเนินคดีและถูกลงโทษ

ผู้ที่ควรทำหน้าที่ในการตัดสินลงโทษคือ ศาลยุติธรรม

แต่ถ้าการดำเนินการนั้นไม่ผิดกฎหมาย การพิจารณาว่าการดำเนินการอย่างไรดีหรือดี จะใช้มาตรการหนึ่งๆให้เป็นประโยชน์ต่อรัฐหรือเอกชนหรือประชาชนอย่างไรจึงจะดี ย่อมเป็นปัญหานโยบายที่ฝ่ายบริหารจะต้องรับผิดชอบต่อรัฐสภาและประชาชน

คำถามในเชิงระบบก็คือ ฝ่ายตุลาการพึงเข้ามาเป็นผู้ตัดสินในทางนโยบายมากน้อยเพียงใด นี่ก็คือปัญหาหลักการเกี่ยวกับการแบ่งแยกอำนาจ ระหว่างอธิปไตย 3 ฝ่าย

ในบรรดาเรื่องทั้ง 5 เรื่องนั้น เรื่องที่ควรกล่าวถึงเป็นพิเศษคือ เรื่องการแปลงสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิต

เรื่องนี้เป็นข้อกล่าวหาที่สำคัญที่สุดในบรรดาข้อกล่าวหาทั้ง 5 ข้อ และเป็นเรื่องที่มีปัญหาในเชิงหลักการและเชิงระบบที่ใหญ่ที่สุดด้วย

ผมจะไม่ลงในรายละเอียด แต่ในฐานะที่อยู่ใน ครม.ที่ออกกฎหมายนั้นด้วย ก็พอทราบถึงเหตุผลและความเป็นมาพอเล่าสู่กันฟังได้บ้าง

ความจริงแล้วการแปลงสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิต  ไม่ได้เป็นความริเริ่มของ ครม.ทักษิณหรือตัว ดร.ทักษิณเลย เรื่องนี้มีความเป็นมาตั้งแต่ปี 2539 ที่ประเทศไทยเข้าเป็นภาคีสมาชิกองค์การการค้าโลกหรือ WTO ทำให้ประเทศไทยต้องเปิดเสรีโทรคมนาคม ในปี 2540 สมัยรัฐบาล พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ จึงได้มีแผนแม่บทพัฒนากิจการโทรคมนาคมขึ้น โดยได้รับอนุมัติจาก ครม. ตามแผนดังกล่าวนี้มีหลักอยู่ 3 ประการคือ

1. ต้องยกเลิกการผูกขาดขององค์การโทรศัพท์และการสื่อสารแห่งประเทศไทย
2. จัดตั้งองค์กรอิสระเพื่อกำกับดูแลกิจการโทรคมนามคม
3. ต้องแปรรูป กสท.และทศท.เป็นบริษัทมหาชน เพื่อที่จะนำเข้าตลาดหลักทรัพย์ โดยรัฐบาลจะถือหุ้นเพียง 30 เปอร์เซ็นต์ ที่เหลือถือโดยประชาชน

แผนนี้ได้มีการดำเนินการต่อเนื่องโดยรัฐบาลต่อๆ มา และจากหลักการ 3 ประการข้างต้นนี้เอง จึงเป็นที่มาของการแปลงสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิต

รัฐวิสาหกิจจำนวนมากได้รับผลประโยชน์จากสัมปทานซึ่งเกิดขึ้นได้จากความเป็นองค์กรของรัฐและใช้อำนาจตามกฎหมาย เมื่อจะเปลี่ยนเป็นบริษัทมหาชน ซึ่งมีเอกชนและประชาชนเข้ามาร่วมเป็นเจ้าของ จึงมีปัญหาต้องพิจารณาว่าผลประโยชน์จากสัมปทานนั้นควรยกให้ประชาชนผู้ถือหุ้นเข้ามาร่วมเป็นเจ้าของทั้งหมดและตลอดไปหรือไม่ ข้อสรุปที่ดีสำหรับเรื่องนี้ก็คือ ผลประโยชน์ที่เกิดจากการอาศัยความเป็นรัฐไม่ควรติดตามองค์กรไปด้วยทั้งหมด จนเป็นประโยชน์แก่เฉพาะผู้ร่วมเป็นเจ้าของบริษัทมหาชนเท่านั้น

ในกรณีการแปรรูป ทศท. ภาษีสรรพสามิตจึงเป็นทางออก ทางออกที่เห็นร่วมกันของหน่วยงานต่างๆ จำนวนมากที่ประกอบไปด้วยผู้เชี่ยวชาญทางด้านการคลัง การโทรคมนาคม และด้านอื่นๆ

ไม่ว่าใครเป็นนายกรัฐมนตรีก็ย่อมต้องใช้วิธีเดียวกัน

เมื่อมีการออกกฎหมายภาษีสรรพสามิตแล้ว ก็ได้มีการออกมติ ครม.เพื่อให้ผู้ประกอบการทุกเจ้าสามารถนำเอาภาษีสรรพสามิตไปหักออกจากค่าสัมปทานได้ เพื่อให้เป็นไปตามวัตถุประสงค์ คือให้รัฐมีรายได้ในรูปของภาษีสรรพสามิต โดยผู้ประกอบการจ่ายเท่าเดิม

วิธีนี้ความจริงแล้วทำให้รัฐมีรายได้มากกว่าการคงรายได้ในรูปสัมปทานไว้ทั้งหมดด้วยซ้ำ เพราะในแต่ละปี ทศท.ส่งเงินรายได้เข้าคลังแต่เพียงส่วนน้อยเท่านั้น ในขณะที่ทุกบาททุกสตางค์จากภาษีสรรพสามิตเป็นรายได้เข้าคลังทั้งหมด

ข้อกล่าวหามีว่า ผู้ถูกกล่าวหาเป็นผู้ริเริ่มให้มีการออกกฎหมายสรรพสามิต แล้วให้นำภาษีสรรพสามิตไปหักออกจากค่าสัมปทานตามข้อตกลงในสัญญาสัมปทานนั้น  เป็นการใช้อำนาจในฐานะนายกรัฐมนตรีโดยไม่สุจริต แทรกแซงองค์กรอิสระ กีดกันผู้ประกอบการในกิจการโทรคมนาคมรายใหม่ และเอื้อประโยชน์ให้แก่บริษัท เอไอเอส

ข้อกล่าวหาทั้งหมดนี้ ถ้าจะอธิบายในแต่ละประเด็น ก็สามารถทำได้ไม่ยาก แต่คงไม่มีประโยชน์มากนัก

ที่ควรกล่าวถึงมากกว่าและสำคัญอย่างยิ่งก็คือ ประเด็นข้อกล่าวหาเหล่านี้ไม่ใช่ประเด็นใหม่ แต่เป็นประเด็นที่ได้มีการหยิบยกขึ้นมาคัดค้านการออกกฎหมายสรรพสามิต และการออกมาตรการยอมให้นำภาษีสรรพสามิตไปหักจากส่วนแบ่งรายได้มาก่อนแล้ว

หลังจากการออกกฎหมายและมาตรการดังกล่าว สส.ฝ่ายค้านและสมาชิกวุฒิสภาจำนวนหนึ่งได้ยื่นเรื่องคัดค้านในประเด็นเดียวกันนี้ต่อศาลรัฐธรรมนูญมาแล้ว

ผลปรากฏว่าศาลรัฐธรรมนูญได้วินิจฉัยไว้แล้วว่าการออกกฎหมายและมาตรการดังกล่าวเป็นไปโดยชอบด้วยกฎหมาย และเป็นไปเพื่อรักษาผลประโยชน์ของรัฐและประชาชน หักล้างข้อกล่าวหาเดียวกันนี้มาแล้วในทุกประเด็น

ผมได้นำข้อเปรียบเทียบคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญกับคำวินิจฉัยศาลฎีกาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองมาไว้ด้วยแล้ว (เอกสารแนบ ๑)

ปัญหาจึงมีต่อไปว่าเมื่อศาลรัฐธรรมนูญเคยวินิจฉัยไว้ดังกล่าวแล้ว เหตุใดศาลฎีกาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองจึงยังสามารถนำประเด็นเดียวกันมาพิจารณาใหม่ได้ จนนำไปสู่ข้อสรุปว่าผู้ถูกกล่าวหากระทำการทุจริตตามข้อกล่าวหา เป็นการเอื้อประโยชน์ ทำให้รัฐเสียหาย และทำให้มีทรัพย์สินมากขึ้นผิดปรกติ ร่ำรวยผิดปรกติ และต้องถูกยึดทรัพย์ในที่สุด

นี่เป็นปัญหาเชิงหลักการว่าด้วยการปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญ และเป็นปัญหาเชิงระบบว่าด้วยการแบ่งแยกขอบเขตอำนาจหน้าที่และการถ่วงดุลกันของอำนาจอธิปไตยทั้งสาม

การแบ่งแยกอำนาจหน้าที่ออกเป็นฝ่ายบริหาร นิติบัญญัติ และตุลาการนั้น เป็นหลักการสำคัญของระบอบประชาธิปไตย คู่กับความเป็นนิติรัฐ ยึดหลักนิติธรรม แตกต่างจากระบอบการปกครองที่ให้รัฐบาลอยู่เหนือกฎหมาย เป็นกฎหมายเสียเอง หรือทำหน้าที่ตัดสินคดีความได้เองด้วย

ในการแบ่งแยกอำนาจนี้ให้ฝายบริหารบริหารบ้านเมืองไปแต่ต้องไม่ทำผิดกฎหมาย จะลงโทษใครก็ต้องใช้กฎหมายที่เขียนขึ้นโดยชอบ คือโดยความเห็นชอบของประชาชนส่วนใหญ่ นั่นคือต้องมีฝ่ายนิติบัญญัติที่มาจากประชาชนมาทำหน้าที่ในการออกกฎหมาย โดยทั่วไปแล้วก็มักกำหนดให้ทั้งฝ่ายบริหารและฝ่ายนิติบัญญัติสามารถเสนอกฎหมายได้ แต่เป็นฝ่ายนิติบัญญัติที่จะเห็นชอบให้กฎหมายมีผลบังคับใช้ได้

การจะให้ทุกคนทุกฝ่ายปฏิบัติตามกฎหมายที่ฝ่ายนิติบัญญัติได้บัญญัติไว้เป็นหน้าที่ของศาล

หากฝ่ายบริหารก็ดี หรือฝ่ายนิติบัญญัติก็ดีทำผิดกฎหมาย ศาลย่อมมีหน้าที่ลงโทษได้

ตราบใดที่กฎหมายที่ออกไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ การออกกฎหมายใหม่ย่อมสามารถแก้กฎหมายที่มีอยู่แล้วเสียอย่างไรก็ได้ การออกกฎหมายให้มีเนื้อหาสาระอย่างหนึ่งอย่างใดจึงไม่อาจเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายไปได้

หากมีผู้เห็นว่ากฎหมายที่ออกนั้นขัดต่อรัฐธรรมนูญก็สามารถร้องคัดค้านต่อศาลรัฐธรรมนูญได้ ในกรณีเช่นนี้ผู้ที่มีอำนาจวินิจฉัยก็คือศาลรัฐธรรมนูญ

แต่ศาลอื่นจะพิจารณาว่าการเสนอกฎหมายของฝ่ายบริหารและการเห็นชอบให้ออกกฎหมายของรัฐสภาเป็นการกระทำผิดกฎหมายหรือไม่ จึงไม่อาจกระทำได้

ยิ่งจะพิจารณาว่าการออกกฎหมายนั้นดีหรือไม่ เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติหรือไม่ยิ่งไม่ได้ เพราะนั่นเป็นปัญหานโยบายที่รัฐบาลจะต้องรับผิดชอบต่อสภาและประชาชน

กรณีการแปลงสัมปทานเป็นภาษีสรรพสามิตนี้ ได้มีการร้องคัดค้านต่อศาลรัฐธรรมนูญมาแล้ว ทั้งในสาระของกฎหมายและมาตรการที่เกี่ยวข้อง และศาลรัฐธรรมนูญได้วินิจฉัยแล้วว่าทั้งหมดทุกประเด็นชอบด้วยกฎหมาย และเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติและประชาชน

รัฐธรรมนูญได้บัญญัติไว้ว่าการวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญให้เป็นที่สุด และย่อมมีผลผูกพันศาลและองค์กรอื่นตามรัฐธรรมนูญด้วย

การที่ศาลฎีกาของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองนำเรื่องที่ศาลรัฐธรรมนูญได้วินิจฉัยไปแล้วขึ้นมาพิจารณาอีก และวินิจฉัยไปในทางตรงข้าม จึงไม่สอดคล้องกับบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญ
3)  ปัญหาการคุ้มครองกรรมสิทธิ์เอกชนจากการยึดเป็นของรัฐ
ทรัพย์สินที่ถูกยึดในครั้งนี้เป็นเงินในบัญชีในธนาคารอย่างถูกต้องตามกฎหมายในชื่อของลูกๆ และน้องของ ดร.ทักษิณ บุคคลเหล่านี้ไม่ได้เป็นข้าราชการการเมือง ไม่มีกฎหมายให้ยึดทรัพย์บุคคลเหล่านี้ได้ จะยึดได้ก็ต่อเมื่อเงินเหล่านี้เป็นของดร.ทักษิณเอง

คตส.กล่าวหาว่าเงินนี้มาจากการขายหุ้น หุ้นที่ คตส.เห็นว่าเป็นของ ดร.ทักษิณ

หุ้นเหล่านี้เดิมเป็นของ ดร.ทักษิณและภรรยาจริง

แต่เนื่องจากรัฐธรรมนูญกำหนดว่ารัฐมนตรีจะถือหุ้นของบริษัทเกินกว่าจำนวนที่กำหนดไม่ได้ หรือจะถือหุ้นของบริษัทที่มีสัมปทานกับรัฐก็ไม่ได้ รัฐมนตรีคนใดมีหุ้นดังกล่าวอยู่ก่อนเข้ารับตำแหน่งจึงต้องขายหรือโอนให้ผู้อื่นไปเสีย ดร.ทักษิณจึงได้โอนหุ้นที่มีอยู่ให้ลูกและน้องไปก่อนที่จะเข้ารับตำแหน่ง

ข้อกล่าวหาเรื่องโอนหุ้นแบบอำพราง ถือหุ้นแทนกัน ซุกหุ้น ปกปิดทรัพย์สิน จึงเข้ามาตรงนี้

เมื่อถือว่า ดร.ทักษิณเป็นเจ้าของหุ้นตัวจริง ก็สามารถโยงไปยังเรื่องเอื้อประโยชน์ ทำให้รัฐเสียหาย มีทรัพย์สินเพิ่มมากขึ้นผิดปรกติ ร่ำรวยผิดปรกติ และดังนั้นจึงยึดทรัพย์ได้

หุ้นเป็นของใครและเงินในธนาคารเป็นของใครจึงเป็นประเด็นสำคัญเป็นอันดับแรก

คตส.กล่าวหาว่าการโอนหุ้นเป็นการโอนแบบอำพรางไม่ได้โอนจริง เหตุผลสำคัญคือ การที่ ดร.ทักษิณโอนหุ้นให้ลูกนั้นซื้อขายกันในราคาถูกกว่าปรกติ เมื่อลูกรับหุ้นมาแล้วก็ไม่แสดงความเป็นเจ้าของ นานๆ จะเข้าประชุมผู้ถือหุ้นครั้งหนึ่ง เวลาขายหุ้นให้เทมาเส็ค เทมาเส็คก็ไม่ได้ติดต่อกับลูกผู้มีชื่อเป็นเจ้าของหุ้น แต่กลับไปติดต่อกับลุงคือนายบรรณพจน์แทนเป็นต้น

ข้อกล่าวหาเหล่านี้มีน้ำหนักพอที่จะถือว่าหุ้นเหล่านี้ยังคงเป็นของ ดร.ทักษิณอยู่หรือไม่

ดร.ทักษิณโอนหุ้นให้ลูกที่บรรลุนิติภาวะแล้วและน้อง ซึ่งรัฐธรรมนูญไม่ได้ห้ามไว้

เมื่อกฎหมายอนุญาตให้โอนให้ลูกได้ การจะดูว่าซื้อขายกันในราคาเท่าไร ถูกหรือแพงผิดปรกติหรือไม่ ย่อมไม่สามารถใช้บรรทัดฐานอย่างปรกติได้ เพราะพ่ออาจจะให้ลูกเปล่าๆ ก็ยังได้

ส่วนการที่มีหุ้นแล้ว นานๆ จะเข้าประชุมครั้งหนึ่งก็เป็นเรื่องวิธีการดูแลธุรกิจของแต่ละคนที่อาจเลือกใช้วิธีอย่างไรก็ได้ ไม่ใช่เรื่องผิดปรกติ

ยิ่งเวลาขาย เทมาเส็คไม่ได้ติดต่อกับเจ้าของหุ้นเอง แต่กลับไปติดต่อกับลุง ก็ยิ่งไม่ใช่เรื่องผิดปรกติที่ลูกคนหนึ่งจะไว้ใจผู้ที่เป็นพี่ชายของแม่ตนเองให้ช่วยคิดและตัดสินใจแทนตนได้

ข้อกล่าวหาดังกล่าวจึงไม่อาจทำให้หุ้นที่โอนให้ลูกไปแล้วอย่างถูกต้องสมบูรณ์ตามกฎหมายกลับมาเป็นของพ่อไปได้

ตลอดระยะเวลาก่อนการขายหุ้น หุ้นนี้ไม่ใช่ทรัพย์สินของ ดร.ทักษิณ แต่เป็นของน้องและลูกอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ เมื่อขายแล้วได้เงินมา ก็ไม่ได้อยู่ในบัญชีธนาคารในชื่อของ ดร.ทักษิณ แต่อยู่ในบัญชีของน้องและลูก

ทรัพย์สินทั้งหมดจึงเป็นกรรมสิทธิ์โดยชอบด้วยกฎหมายของน้องและลูกของ ดร.ทักษิณ

การที่ศาลตัดสินตามข้อกล่าวหาของ คตส.ว่าทรัพย์สินยังเป็นของ ดร.ทักษิณ เพราะฉะนั้นจึงให้ยึดทรัพย์สินนั้นได้ มีคำถามใหญ่ๆ ตามมาอีกมากเช่น

ประเทศไทยเป็นประเทศเสรี รัฐธรรมนูญทุกฉบับรับรองกรรมสิทธิ์เอกชน ไม่อนุญาตให้รัฐยึดทรัพย์สินของเอกชนมาเป็นของรัฐได้ หากจะเวนคืนก็ต้องชดใช้ จะริบก็ต้องเกิดจากการกระทำผิดกฎหมายของเจ้าของกรรมสิทธิ์นั้น

แต่ถ้ามองจากของลูกและน้องของดร.ทักษิณซึ่งเป็นเจ้าของทรัพย์สินตามกฎหมายอยู่ ก็จะเกิดคำถามว่าทรัพย์สินที่เป็นกรรมสิทธิ์ของคนๆหนึ่งอย่างถูกต้องตามกฎหมายอาจตกเป็นของผู้อื่นไปได้ด้วยเหตุใดบ้าง และทรัพย์สินเอกชนจะถูกยึดเป็นของรัฐได้ด้วยเหตุใดบ้าง

จากกรณีที่เกิดขึ้น มีคำถามว่า การที่คนๆ หนึ่งได้ทรัพย์สินเป็นหุ้นมาด้วยการซื้ออย่างถูกต้องตามกฎหมาย มีการจดทะเบียนอย่างถูกต้องเปิดเผยในตลาดหลักทรัพย์ เมื่อขายให้ผู้อื่นก็ทำสัญญาด้วยตนเองเป็นนิติกรรมที่ถูกต้องตามกฎหมาย และต่อมาก็ได้ฝากเงินไว้กับธนาคารพาณิชย์อย่างถูกต้องตามกฎหมาย สัญญานิติกรรมที่ถูกต้องในระบบของตลาดหลักทรัพย์ของประเทศไทยและในระบบธนาคารพาณิชย์ของประเทศไทย ไม่อาจปกป้องทรัพย์สินของผู้ที่ไม่ได้ทำผิดกฎหมายใดๆ ไม่ให้ทรัพย์สินเหล่านั้นต้องตกเป็นของรัฐเนื่องจากการกระทำผิดของผู้อื่นได้เลยหรือ

ในกรณีเดียวกันนี้ เมื่อมีคำสั่งให้ยึดทรัพย์แล้ว ยังมีปัญหาเกี่ยวกับกรรมสิทธิ์ที่น่าสนใจตามมาอีกคือ ทรัพย์สินที่เหลือจากการยึดทรัพย์เป็นของใคร

ในเมื่อศาลเห็นว่าทรัพย์สินเป็นของ ดร.ทักษิณจึงสั่งให้ยึดได้ ทรัพย์สินที่เหลือจากการยึดก็ต้องเป็นของ ดร.ทักษิณ แต่ทำไมกระทรวงการคลังสั่งให้ยึดทรัพย์สินที่เหลือไว้เพื่อให้ลูกของ ดร.ทักษิณใช้ชำระภาษีจากการขายหุ้น

แสดงว่ากระทรวงการคลังยังถือว่า ทรัพย์สินที่เหลือไม่ใช่ของ ดร.ทักษิณ แต่เป็นของลูก โดยดูว่าเงินอยู่ในบัญชีใครก็เป็นของคนนั้น

เท่ากับว่ารัฐกำลังตีความแต่ในทางที่เป็นประโยชน์ต่อรัฐ โดยไม่คำนึงถึงผลเสียหายที่เกิดกับเอกชนและความยุติธรรมเลย

ความไม่ชัดเจนในเรื่องกรรมสิทธิ์เช่นนี้อาจมีผลให้เจ้าของเงินไม่ได้เงินคืนไปได้ง่ายๆ ต้องรอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถูกอายัด หรือยึดทรัพย์จากกรณีอื่นๆ อีกก็เป็นได้
4) จะคำนวณจำนวนทรัพย์สินที่เพิ่มมากขึ้นผิดปรกติอย่างไร
ผมได้วิจารณ์ทฤษฎีวัวกินหญ้าไว้แล้วว่าเป็นความคิดที่เลอะเทอะที่สุด ทฤษฎีนี้ดูจะไม่เป็นที่ยอมรับ และในที่สุดทรัพย์สินก็ถูกยึดไปบางส่วน ไม่ใช่ทั้งหมด

เนื่องจากกรณีที่ถูกกล่าวหาเกิดขึ้นในระหว่างที่ทรัพย์สินอยู่ในรูปของหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ เมื่อจะคำนวณว่าควรยึดเท่าไรและควรคืนให้เท่าไรจึงใช้ราคาหลักทรัพย์เป็นเกณฑ์ในการคำนวณ โดยใช้วันที่ผู้ถูกกล่าวหาเริ่มดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นเส้นแบ่ง

นี่เท่ากับถือว่ามูลค่าหุ้นที่เพิ่มขึ้นทั้งหมดนับแต่วันที่ผู้ถูกกล่าวหาเป็นนายกรัฐมนตรีจนถึงวันที่มีการซื้อขายหุ้นเป็นการเพิ่มขึ้นโดยผิดปรกติทั้งหมด

แต่มูลค่าหุ้นขึ้นมาก จากสาเหตุอะไรแน่ และจะคำนวณกันอย่างไร

หุ้นของบริษัทต่างๆ ส่วนใหญ่ก็ขึ้นลงตามดัชนีของตลาดหลักทรัพย์ จากวันที่ผู้ถูกกล่าวหาเริ่มดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีจนถึงวันที่ขายหุ้น ก็ปรากฏว่ามูลค่าหุ้นของบริษัทใหญ่ๆในตลาดหลักทรัพย์ก็ขึ้นตามดัชนีตลาดหลักทรัพย์กันทั้งนั้น

การจะคิดว่ามูลค่าหุ้นที่เพิ่มขึ้นเป็นเพราะมีการออกมาตรการต่างๆเท่านั้นจึงไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง

เหตุใดจึงไม่มีการคำนวณว่ามาตรการหนึ่งๆ ทำให้มูลค่าหุ้นเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนเท่าใด

นอกจากนี้ยังมีคำถามต่อไปได้อีกว่า เหตุใดจึงไม่ใช้วันที่เริ่มออกมาตรการเป็นเส้นแบ่งแทนที่จะใช้วันเข้าดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ซึ่งอาจตีความได้ว่าเป็นการถือว่าการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของผู้ถูกกล่าวหาตั้งแต่ต้นจนวันที่ขายหุ้น ล้วนเป็นเหตุให้ทรัพย์สินมีมูลค่าเพิ่มมากขึ้นทั้งสิ้น

ลำพังการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเท่านั้นย่อมไม่สามารถถือเป็นเหตุของการมีทรัพย์สินเพิ่มมากขึ้นผิดปรกติได้

เมื่อดูข้อเท็จจริงเกี่ยวกับราคาหุ้นในวันที่ออกมาตรการต่างๆแล้ว ก็จะยิ่งเห็นประเด็นที่น่าสนใจอย่างมาก คือในวันที่ออกมาตรการ 2 – 3 มาตรการแรกๆ นั้น ปรากฏว่าราคาหุ้นของบริษัทชินคอร์ปฯ กลับต่ำกว่าวันที่ผู้ถูกกล่าวหาเข้าดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี มิได้สูงขึ้นอย่างที่อาจมีความเข้าใจกัน

นี่อาจเป็นสาเหตุที่ไม่อาจใช้วันที่ออกมาตรการเป็นเส้นแบ่ง เพราะถ้าใช้วันเหล่านั้น มูลค่าหุ้นที่กลับลดลงก็จะขัดแย้งกับข้อสรุปที่ว่ามาตรการต่างๆนั้นเป็นสาเหตุให้มีทรัพย์สินเพิ่มมากขึ้น

เรื่องนี้จึงจะเป็นปัญหาต่อไปว่าในกรณีที่มีการกล่าวหาว่าทรัพย์สินที่อยู่ในรูปของหุ้นในตลาดหลักทรัพย์เพิ่มมากขึ้นผิดปรกตินั้น จะคำนวณกันอย่างไรจึงจะเป็นธรรมต่อทุกฝ่าย

คดียึดทรัพย์นี้เป็นคดีประวัติศาสตร์ที่จะมีผู้คนจำนวนมากศึกษาและวิพากษ์วิจารณ์กันไปอีกนาน ผมหวังว่าความเห็นดังที่ได้เสนอมานี้จะเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่สนใจคดีนี้ โดยเฉพาะผู้ที่สนใจปัญหาจากการรัฐประหาร ปัญหาจากกระบวนการตุลาการภิวัตน์ และผู้ที่ต้องการจะแก้ไขรัฐธรรมนูญให้เป็นประชาธิปไตย และปฏิรูประบบยุติธรรมให้มีความยุติธรรมอย่างแท้จริง คงจะนำไปใช้ประโยชน์ในการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในทางสร้างสรรค์ต่อไปได้บ้างตามสมควร

0 0 0

ข้อมูลประกอบ เอกสารแนบ 1

“This confirms what people already think they know, that they’re going all out to stop [Thaksin]. I don’t think that it changes anything at all,” Montlake quoted Michael Montesano, a Visiting Fellow at the Institute for Southeast Asian Studies in Singapore.
“This verdict confirms the continuing role of the judiciary in resolving political crises in the country,” IPS quoted Thanet Aphornsuvan, a historian at Thammasat University. “The Supreme Court is being increasingly asked to play an important role, so I was not surprised by the verdict.”
Thanet once described this trend as a “judicial revolution.”
British academic Duncan McCargo said in an op-ed in The Independent, London, the next day: “Judicialisation of politics has been the major response of the royalist elite to the Thaksin ‘threat’. Constant recourse to the courts has undermined state legitimacy and infuriated Thaksin’s supporters.

“Judges have abolished a number of Thaksin-aligned political parties, banned most senior Thaksinite politicians from public life for five-year terms, and even ousted prime minister Samak Sundaravej for illegally hosting a television cookery show.”

Asia Times said: “The court-ordered seizure of Thaksin’s assets is in line with the gathering trend towards the ‘judicialization’ of Thai politics, ……where high courts and judges assume the role the monarchy has traditionally played in mediating the country’s complex and often heated political disputes.”
Bangkok Pundit preferred the term “judiocracy”. He viewed the powers that have been vested in the unelected judicial branch as too broad. “They are unaccountable,” he said. The judges “simply say we should trust them. However, this trust does not come with a right to open criticism as the judiciary is quick to make allegations of contempt. The judiciary can then jail and/or fine, and in essence, they act as judge, jury, and executioner. Yet at the same time this has not stopped the judiciary from making public comments criticizing politicians and the political system,” added Bangkok Pundit.
“What Thai people feel at the moment is that justice in this society is fading away,” said General Chavalit Yongchaiyudh, chairman of the pro-Thaksin Pheua Thai Party.

พ.ต.ท. ดร. ทักษิณ  ชินวัตร ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่ 23 ตั้งแต่ 9 กุมภาพันธ์ 2544 – 19 กันยายน 2549

Upon Hearing The Asset Case’s Result

Friday, February 26, 2010

Today has marked a history of Thailand’s justice system. The seized asset of more than 40,000 millions was done on a claim that I benefited from higher stock prices due to my being Prime Minister. The surplus was interpreted as wrongdoings, and was entirely seized. This must be a joke to the world. Stock rising as a result of my being Prime Minister? When stocks rise, the entire market does.

Does this resembles the dissolution of Thai Rak Thai Party? Court was used as a tool. Government was well-aware of the coming verdict. The flag pointer and the protector of this government are one same person. I foresaw this bashing. Only how. My conclusion at this point is: when the country’s economy improves, I receive no share. But when assets of my family increase, I am accused of cheating and my assets were seized. Fairly good that they return what was mine before the political years by using the price of stock even though it comes from the same amount of stock.

The whole stock market rises when it does. It is the country and global economic forces, not a result of my premiership. Other enterprises also benefit. Bangkok Bank, TPI, True, and PTT. This is most political. I put on a black suit today to mourn. I mourn my own stubbornness when I refused to listen to my wife and my children advising me not to enter politics. I want to serve my country. I feel the need to pay back my fellow citizens. Let me apologize to my family. Political life is real  tough. Let me be the very last victim of Thai politics. With true democracy, there will be no more victim.

Power rests with aristocrats, who constantly push the button. Law enforcement runs real fast with the opposite side. Serious lack of international standard. One person can yank the country backward. I wrote a dissertation on the Observation of the Rule of Law for my Ph.D. in Criminal Justice. But I receive no justice. I apologize to good judges who wish to uphold their institution, fearing it may all be destroyed. Because they want to get me, your institution was used for the purpose. I hope things start to get better after they did all they would to me.

I am a sensible person. If you don’t want me in politics, I will back down. I told His Majesty at one time I would not accept premiership. I announced most publicly in April 2006. Then the election was nullified, citing a laughable reason of voters having their backs outwardly. New election was set so far apart: December. They couldn’t wait so the coup it was. Prior to the coup, there were several attempts to assassinate me, which didn’t succeed. After the coup, this committee, comprised of my political enemies, was set up to make outrageous accusations of corruption. Now you can come to conclude that General Sondhi, the coup leader, was only a nominal leader. People’s Power Party won the election, to the aristocrats’ great disappointment. Prime Minister Samak was then gotten rid of. The party was also dissolved to get rid of another Prime Minister (Somchai Wongsawat).

Let me thank all of our supporters who adhere to my request not to show up during the case. You don’t want to be accused of doing all that for me. Let me face it alone. You can be angry, but with no violence. We must be patient and peace-oriented and continue to fight for democracy for future generations. For business people, do not enter politics. Business people are prone to get the job done. If you do that, my fate will be yours. If you really want to serve, sell everything before you step in.

I am the only Prime Minister who had been elected twice, consecutively. Let me say that all their accusations result from me performing my duties, systematically. I have no notion of cheating. Never thought of it. Never had a need to do so. And no need to be so greedy either. I put on one wrist watch at a time, not several. Why greedy? All charges of corruption were and are politically-motivated. My wife is a good teacher to our children. Never living in luxury. We no longer have to struggle. I just want to serve my country. I became the very first one whose personal assets were seized. If I had cheated, let me face death in 7-10 days. If I had not…let me cite this poem to you…

“This land bears witness.

We are student of great guru.

We do wrong, we deserve punishment.

We did not, but punished, may this sword be returned”.

I will continue to seek justice, wherever I am, in or out of the country. Today I receive no justice. Justice is to be sought. May the people judge. Look back at my years of service, not as one scene of a feature film. Look closely and you will see injustice lurking around. I will fight on peacefully. Future generations must be born to and in democracy, justice, and equality.

What has happened to me should be regarded as lessons for Thailand’s democratization. I appreciate all support and genuine concern. Again, I am sorry for my wife and my children.

Thank you very much.

ถอดความจากคำแถลงของ พ.ต.ท.ทักษิณ  ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี

ภายหลังคำพิพากษาคดียึดทรัพย์ 7.6 หมื่นล้านบาท

วันศุกร์ที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553

วันนี้ถือว่าเป็นประวัติศาสตร์ทางการเมืองไทยและกระบวนการยุติธรรมไทย  ทรัพย์สินที่เขาสั่งยึดวันนี้สี่หมื่นกว่าล้าน  โดยอ้างว่าเป็นราคาหุ้นที่เพิ่มขึ้นหลังจากผมเป็นนายกฯ ราคาหุ้นก่อนเข้ามา 21 บาท พอครอบครัวผมขายได้ 49 บาท ตรงส่วนเกินที่เกิดขึ้น เขาบอกว่าผมใช้อำนาจหน้าที่ตอนเป็นนายกฯ เขาจึงยึดหมด คงเป็นที่ขบขันกันทั้งโลก  การที่หุ้นขึ้นทำให้ผมร่ำรวยเพราะการเป็นนายกรัฐมนตรี ใช้อำนาจของนายกรัฐมนตรี  แต่จริงๆแล้วหุ้นขึ้นทั้งตลาด

ฟังการอ่านวันนี้ คล้ายวันที่พรรคไทยรักไทยถูกยุบ ตั้งแต่ก่อนที่จะมีการปฏิวัติ ศาลถูกใช้เป็นเครื่องมือจัดการทางการเมือง และวันนี้ผู้พิพากษาบางกลุ่มก็เล่นการเมือง  วันนี้เป็นการเมืองร้อยเปอร์เซ็นต์

เมื่อวานเพิ่งพูดไปว่ารัฐบาลรู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว เพราะคนปักธงกับคนอุ้มรัฐบาลเป็นคนเดียวกัน  ผมทำใจแล้วว่าโดนแน่  แต่จะโดนอย่างไร เมื่อโดนตรงนี้เข้า ก็สรุปได้ว่าการเป็นนายกรัฐมนตรี  ทำให้เศรษฐกิจดีขึ้น ทรัพย์สินประเทศเพิ่มขึ้น ไม่เห็นแบ่งผมเลย แต่หุ้นบริษัทครอบครัวผมขึ้น บอกว่าผมโกง

ยังดีที่ยังคืนในมูลค่าหุ้นส่วนก่อนเป็นนายกรัฐมนตรี ราคาหุ้นขึ้นลงตามดัชนีเศรษฐกิจและตลาดโลกเป็นส่วนใหญ่  ตอนนี้ผมไม่เข้าใจ ราหุ้นขึ้นเพราะผมเป็นนายกรัฐมนตรี มาโกงให้บริษัทตัวเอง  แล้วที่เหลือในตลาดหลักทรัพย์หุ้นเขาไม่ขึ้นกันหรือ ทั้งธนาคารกรุงเทพ  ทีพีไอ ปูนซิเมนต์ไทย  ยูคอม ทรู ก็ขึ้นกันทั้งนั้น ยอมรับเป็นการเมืองสุดๆ

จะเห็นว่าวันนี้ผมใส่ชุดดำ  ขอไว้ทุกข์ให้กับความดื้อของตนเองที่ดื้อไม่ยอมเชื่อ คุณหญิงกับลูกๆ ที่ไม่อยากให้ผมเข้าการเมือง ชีวิตการเมืองวุ่นวายสับสน เราเป็นเศรษฐีสบายอยู่แล้ว อย่าไปยุ่งการเมืองเลย  แต่การที่ผมเรียนเตรียมทหารและโรงเรียนนายร้อยตำรวจ  เติบโตมาจากบ้านนอก  ทำงานสร้างตัวมา เห็นคนยากจน ก็อยากจะช่วยเขาบ้างในฐานะเพื่อนร่วมชาติ ก็เลยดื้อกับคุณหญิง กับลูก พ่อขอโทษที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน

การเมืองวันนี้ดุและใจดำมาก  ผมขอให้ผมเป็นเหยื่อคนสุดท้าย  เมื่อใดที่ประเทศชาติเป็นประชาธิปไตยที่แท้จริงแล้ว อำนาจจะมีการถ่วงดุล  คงจะไม่มีเหยื่ออย่างผมอีก แต่วันนี้ดุลอำนาจไปอยู่กับอำมาตย์

กฎหมายวันนี้เหมือนเล่นติ๊ต่าง  ถ้าเป็นพวกอำมาตย์  ทำสำนวนแล้วยังดึงเรื่องไปได้เรื่อย แต่ถ้าไม่เป็นพวกอำมาตย์  กฎหมายก็จะเดินไปอย่างรวดเร็ว  กฎหมายไทยเช่นนี้ขาดมาตรฐานสากลอย่างรุนแรง  มีคนเพียงคนเดียว  กระชากประเทศล้าหลังอย่างรุนแรงมาก

ผมเป็นนักเรียนทุนรัฐบาล ที่ไปเรียนปริญญาโทและเอกทางด้านกระบวนการยุติธรรมในทางอาญา  ทำวิทยานิพนธ์เรื่องหลักนิติธรรม  ปรากฏผมเป็นเหยื่อของกระบวนการยุติธรรมและทำกับผมอย่างขาดหลักนิติธรรมอย่างที่สุด

ผมต้องขอโทษผู้พิพากษาที่มีอุดมการณ์  ไม่อยากเห็นสถาบันที่ท่านรักต้องเป็นแบบนี้  ก็เพราะเขาต้องการจัดการผม  จึงดึงสถาบันของท่านลงมา หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นหลังจากที่เขาทำผมถึงที่สุดแล้ว

ผมเป็นคนพูดรู้เรื่อง  ไม่อยากให้ผมเล่นการเมือง  ผมก็พร้อมถอย  ผมเคยกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวไปแล้วว่าจะไม่รับตำแหน่ง เคยประกาศหน้าทำเนียบเมื่อเดือนเมษายน 2549  ผมประกาศว่าจะไม่รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี แต่การเลือกตั้งครั้งนั้นเป็นโมฆะเพราะหันหลังออก หาว่าไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรมเพราะกล้องทีวีไปถ่ายในคูหา  เป็นประวัติศาสตร์การเมืองไทยที่ยุบสภาไปแล้ว  กว่าจะได้เลือกตั้งยืดเวลาทอดไปถึงธันวาคม  แต่เขารอไม่ไหว ปฏิวัติก่อน  ซึ่งก่อนหน้านั้นลอบฆ่าผมหลายครั้ง  จากนั้นเขาก็ตั้ง คตส. มา  วันนี้ถ้าได้เปอร์เซ็นต์ถือว่าปล้นทรัพย์

การปฏิวัตินั้น  สนธิบังแค่หุ่นเชิด  คนปักธงคือคนปฏิวัติ

การที่ยืดเยื้อ จัดการไม่เสร็จสักที  เพราะพี่น้องเมตตาช่วยเหลือ  เริ่มจากการเลือกตั้งที่พรรคพลังประชาชนชนะเลือกตั้ง คุณสมัครเข้ามา  แต่ผลสุดท้ายเขาก็จัดการคุณสมัคร  ตามด้วยการยุบพรรคพลังประชาชน แล้วก็ตั้งรัฐบาลตามที่เขาต้องการ

ผมขอบคุณที่พี่น้องเสื้อแดงที่ไม่มาชุมนุม  ไม่เช่นนั้นท่านจะถูกกล่าวหาว่ามาทำเพื่อผม  ทั้งที่พี่น้องมากันเพื่อประชาธิปไตย  ขอให้วันนี้เป็นเรื่องของผมล้วนๆ  หลายคนอาจโกรธแทนผม  โกรธได้แต่อย่างใช้ความรุนแรง อย่าไปทำเหตุให้เขาปราบปราม รัฐบาลนี้ถนัดอยู่แล้ว พี่น้องต้องอดทน ต่อสู้ด้วยสันติให้ได้มาซึ่งประชาธิปไตยเพื่อลูกหลานของเรา  ไม่เช่นนั้นประเทศจะอยู่ในมืออำมาตย์  ไม่พอใจใครก็สามารถจัดการได้  เป็นประเทศที่ไม่สามารถทำนายอนาคตได้ แล้วประเทศจะอยู่อย่างไร

นักธุรกิจครับ  บทเรียนวันนี้บอกได้เลยว่าอย่ามาเล่นการเมือง  นักธุรกิจมีนิสัยทำงานให้สำเร็จรวดเร็ว  มันคนละวัฒนธรรม  มีอะไรเข้ามา ท่านอาจโดนยึดทรัพย์อย่างผม  ถ้าจะเข้าการเมืองจริงๆ ขายให้หมดก่อน  อำมาตย์เขาไม่รังเกียจเรื่องทุจริต  แต่อย่าป็อปปูล่าร์มาก ผมเป็นนายกรัฐมนตรีคนเดียว คนแรกที่ได้รับเลือกตั้งในสมัยที่สอง ปกติไม่มี  เขาไม่อยากเห็นรัฐบาลที่ป็อปปูล่าร์

พี่น้องชาวไทยทุกท่าน  กราบเรียนว่าสิ่งที่เขาประณามผมวันนี้  ผมขอยืนยันว่าทำงานตามหน้าที่ทั้งระบบ ไม่เคยคิดโกง ตั้งแต่เด็กก็ไม่เคยโกง ไม่เคยลอกข้อสอบใคร ไม่มีความจำเป็นต้องโกง ผมมีหลักทรัพย์มาก่อนเป็นนักการเมือง เคยประกาศบัญชีทรัพย์สิน ปี 2537 ผมมี 60,000 กว่าล้าน   ไม่จำเป็นต้องโลภมาก  นาฬิกาก็ใส่ทีละเรือน  กินทีละมื้อ กินก๋วยเตี๋ยวได้ทุกมื้อ  แต่หูฉลามทุกมื้อไม่ได้  คนเราจะโลภไปถึงไหน   คุณหญิงสอนลูกดี ลูกไม่ฟุ่มเฟือย  จึงไม่มีความจำเป็นที่ต้องดิ้นรนไปคดโกงใคร เราสบายแล้วก็ควรใช้ความรู้ความสามารถช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติที่ยังจนอยู่

ผมเป็นคนแรกที่ถูกยึดทรัพย์ส่วนตัว ทรัพย์ของครอบครัวเพื่อสังเวยการเมือง  วันนี้เป็นประวัติศาสตร์  ผู้ชนะเป็นคนเขียน  วันนี้ผมไม่ใช่ผู้ชนะ  แต่จะบันทึกประวัติศาสตร์นี้ไว้

ถ้าผมโกงหรือทำอย่างที่เขากล่าวหา  ขอให้มีอันเป็นไปในเจ็ดวันสิบวัน  หากไม่โกง  ขอฝากโคลงศรีปราชญ์  …

ธรณีนี่นี้เป็นพยาน      เราก็ศิษย์มีอาจารย์หนึ่งบ้าง

เราผิด ท่านประหารเราชอบ

เราบ่ผิด ท่านมล้าง ดาบนั้นคืนสนอง…

ผมเคยบอกว่าจะแสวงหาความยุติธรรมให้ได้  ไม่ว่าความยุติธรรมนั้นจะอยู่ในนรกหรือ สวรรค์ ในหรือนอกประเทศ ผมถือว่าวันนี้ผมไม่ได้รับความยุติธรรม ผมจะแสวงหาต่อไป

ขอให้ทุกท่านใช้วิจารณญาณต่อไป  อย่าดูหนังม้วนเดียว  ขอให้ดูย้อนไปตั้งแต่ผมทำงานมาเป็นอย่างไร  แล้วก่อนถูกปฏิวัติเจออะไร  มีการใช้สถาบันต่างๆ เข้ามาจัดการการเมืองอย่างไร ศึกษาให้ดีแล้วจะรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านเราไม่ปกติ  ขอให้พี่น้องผู้รักประชาธิปไตยต่อสู้ต่อไปด้วยสันติ อนาคตลูกหลานของเราจะเติบโตมาในสังคมประชาธิปไตย  ที่มีความยุติธรรมและความเสมอภาค

ขอให้สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมวันนี้ ขอให้เป็นบทเรียนที่ดีสำหรับการเมืองไทยที่จะพัฒนาต่อไป  ผมเจ็บคนเดียวไม่เป็นไร  ขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นห่วงและอวยพรผมมา  ขอขอบคุณในน้ำใจที่ผมจะไม่มีวันลืม  ขอโทษคุณหญิงและลูกที่ผมดันทุรังเข้าการเมือง เสียใจครับ ขอบคุณครับ

…………………..

]]> http://www.thaksinlive.com/2010/02/now/739/feed 18 http://www.thaksinlive.com/2010/02/headlines/722 http://www.thaksinlive.com/2010/02/headlines/722#comments Tue, 23 Feb 2010 13:55:34 +0000 admin http://www.thaksinlive.com/?p=722 Police Colonel Thaksin Shinawatra was charged with possession of extraordinary wealth. The Attorney-General accused him of acquiring such wealth by malpractice. He claimed that Dr Thaksin used his position as Prime Minister to issue orders and regulations to favor Shin Corporation.  So, the Attorney-General submitted, all the money that Dr Thaksin received from selling his shares in Shin Corp was extraordinary wealth and illegal. He requested the court to confiscate Bt76,622 million.

Such accusation raised two principal issues:

1) Dr Thaksin and his spouse were accused of owning the remaining shares of Shin Crop during the Thaksin administration even though the laws clearly prohibited any politician and his spouse from being shareholders of any company receiving concession from the government. It was also claimed that the sale of the shares by Dr Thaksin and his wife to their children and other family members was not genuine and merely a scheme to disguise his and his wife’s ownership of the shares. This skepticism arose as the Asset Scrutiny Committee (ASC) and the Attorney-General noticed that the sale price of the shares was below the market price. In addition, the promissory note from the buyers contained no specific time limit or interest rate.

2) It was alleged that all the money, Bt76,621,603,601.05 in total, that Dr Thaksin’s children and relatives received from the sale of his shares in Shin Corp on the stock market was wealth acquired by malpractice. The Attorney-General claimed that Dr Thaksin used his position as Prime Minister to issue instructions and regulations to create conditions favourable to Shin Corp.  So, according to the Organic Law on counter corruption B.E.2542, such money was considered extraordinary wealth.

The accusations were untrue. The charges were purely products of political conflicts that resulted from the military coup led by General Sonthi Boonyaratakalin.  On September 19, 2006, the military overthrew the elected government led by Prime Minister Thaksin. The coup leader tried to justify the military’s unlawful acts to the Thai people giving four reasons:

1. The Thaksin government instigated divisions among the people.
2. The Thaksin government was not running the government effectively. It was unable to curb malpractice and encouraged corruption. The government also utilized its power to benefit themselves and their cliques.
3. The independent state agencies were dominated and interfered with preventing them from exercising their power to monitor the government’s abuse of power.
4. The practice of Thaksin government on many occasions was nearly an act of lese majeste.

In order to justify the accusations, the coup leaders set up a group of people called the Asset Scrutiny Committee (ASC).  The role of ASC was to investigate, accuse and prosecute Dr Thaksin and his colleagues in the government. ASC was set up even though the National Anti-Corruption Commission (NACC) already existed as part of judicial system for the purpose of investigating and punishing politicians and government officers who were directly or indirectly involved in corruption. ASC’s interrogation and investigation procedures were unlawful.  ASC listened only to witnesses preferred by the accuser and selected only material offered by the accuser. The accused was deprived of the right to have his lawyer during the interrogation and investigation.  ASC indicted Dr Thaksin on a numbers of charges. The role of ASC in the investigation of Dr Thaksin was not to find out the truth. Its main purpose was to, by whatever means, find some fault or other with Dr Thaksin and to justify the military’s reasons for overthrowing an elected and legitimate government. The coup leaders intentionally selected ASC members from those who had beliefs, ideas and political ideology opposed to those held by Dr Thaksin, and were antagonistic to him. Mr Klanarong Jantuk, Mr Kaewsan Atipoti and Mr Banjerd Singkaneti were the members of ASC and they had had conflicts with Dr Thaksin.  Before the coup, they had publicly called on Dr Thaksin to resign from the premiership. They had accused him of malpractice and corruption. They even participated in several rallies of People Alliance for Democracy (PAD). One would expect members of ASC who are going to interrogate and investigate anyone must be people not in conflict with the accused. When Dr Thaksin objected to the above three men’s membership of ASC, his plea was flatly rejected.

Moreover, the investigating procedures employed by ASC did not conform to international rules of law. ASC deprived the right of the accused to examine the material witnesses. It did not allow any lawyer for family members of the accused during the interrogation. This act of ASC was a violation of the basic right of the accused in a trial procedure stipulated in the Constitution. Some ASC members informed the press about issues concerning the accused every other day, thus perpetuating in the minds of the public the idea that the accused had committed the crime. Even before the investigation was completed ASC’s propaganda declared that Dr Thaksin had done wrong. Such improper conduct of ASC ran counter to the rules of law and was absolutely unjustified.

All charges and accusations of ASC were groundless. The reasons for supporting the case were subjective. Official facts and figures were deleted from the case. The procedures followed to prosecute ran counter to Thai and international legal principles.

Therefore, the case against Dr Thaksin was illegal and unjust. It did not conform to the general will of the Organic Law on Criminal Procedure for Persons Holding Political Position AD 2542, Article 5.

Prior to the filing of charges against Dr Thaksin, the Attorney-General had said that the ASC file was incomplete and he could not prosecute the accused because the contents of the file could not demonstrate the quantity of extraordinary wealth earned by Dr Thaksin. ASC could not figure out the amount of wealth that Dr Thaksin and his family earned before he took the office,  the amount he earned after he become prime minister and the amount of wealth he earned by abusing the prime minister’s authority. ASC claimed that all wealth (in the form of total money deposits) that belonged to Dr Thaksin and his family was the product of his abuse of power. This is a sheer fabrication, not based on any principle of law, and totally unreasonable. After the case went to the National Anti-Corruption Commission, a joint commission between NACC and the Attorney-General’s Chambers was formed. However, the mistakes and incorrectness of the file had remained. So, the case was void and invalid because it was against Article 11 of the Organic Law on Criminal Procedure for Persons Holding Political Position. The joint commission could not correct the case because there was no ground to charge the accused.  However, NACC insisted on its position to charge Dr Thaksin and the AG had to bend to the pressure and file the charges.  The prosecution was therefore void and invalid, based on ulterior motive and counter to the rule of law.

As a cause of the case involved the shares of Shin Corporation, it is necessary to recall the start of Shin Corp, its establishment, its business operation as well as Dr Thaksin’s and his family members’ holding of shares. Moreover, it is worthwhile to mention Dr Thaksin’s and his spouse’s selling and transferring of shares, together with all the related facts and matters of law:

1. Shin Corp was founded by Dr Thaksin, his wife and Bhanapot Damapong in 1983. Its objective was to enter the telecom business. Dr Thaksin and his wife were the principal shareholders. Because telecom business had been a necessary service for the changing world, Shin Corp became a successful company. The company was reshaped and restructured many times resulting in the present Shin Corp.

With his devotion, industriousness and smart management style, Dr Thaksin had accelerated the growth of his company to international standards. Shin Corp was listed on the Security Exchange of Thailand (SET) in 1990. Dr Thaksin and his wife owned 48.75 percent of total shares at the time of listing. When new capital was raised, the Shinawatra family kept the proportion of its share at 48.75 percent. On June 11, 1999, the family sold some of its shares to Ample Rich Company. On August 1, 2000, Dr Thaksin and his wife transferred all their shares to Mr Panthongtae Shinawatra, Miss Yingluck Shinawatra and Mr Bhanapot Damapong. All three are members of the Shinawatra family. The transaction was completed before Febuary 9, 2001, the day Dr Thaksin became Prime Minister. The facts show that the shares that Dr Thaksin and his wife had sold and transferred were their family assets. The Shinawatra family owned the assets from the first day when the company was listed on SET. They earned the shares by doing business legally, openly and honestly. The accused’s relatives then sold the shares to Cedar Holdings and Aspen Holdings of Temasek Group of Singapore at the price of Bt73,271,200,910. The transaction was done through SET. The proceeds thus rightfully belonged to the Shinawatra family.

2. Another important issue that should be understood is that the shares of Shin Corp always had a value of their own, like all other assets.

We could not accept the argument of the joint commission that “Though the Shin Corp shares had their own value, as long as they are not sold or transformed into cash, the shares could lose their values and prices because normally share prices fluctuate all the time. During his administration the accused had abused his power and maneuvered by all means to increase the price of the share. Then, he sold and cashed the shares on January 23, 2006. The sum of money the accused received from this transaction, therefore, was an extraordinary wealth as it was the result of the abuse of power.  The Joint Commission of NACC and AG, therefore hold that the accused had no asset prior to his assuming the post of Prime Minister.”

The adjudication of the Joint Commission that the shares of Shin Corp were not assets and had no value or price before Dr Thaksin became Prime Minister is totally unacceptable. In fact, after Shin Corp was listed on the stock exchange, its business had expanded rapidly, especially its telecom wing. Telecom is a necessary modern business that caters to people’s and state’s interests.  Any investor would anticipate that Shin Corp has not only a strong foundation but also a prosperous future. Mobile phone and satellite are particularly necessary for the present day and future communication.  The price of the Shin Corp shares as well as the volume of transactions on SET kept increasing. That was in keeping with the rise of SET Index and GDP growth.

On the day Shin Corp was listed on SET, its share, with a par value of Bt10, closed at Bt438.  The SET Index was at 862.71

In 1993, the SET Index peaked at 1496.71. Shin Corp shares changed hands at Bt1,426. If Dr Thaksin and his wife had sold all their family shares then, they would have reaped Bt200,000 million.

On September 1, 2000, the day the accused sold and transferred the shares to his son, daughters and other family members, the SET Index was 310.73, the price of Shin Bt178. If Dr Thaksin and his wife had sold all their family shares on that day, he would have cashed Bt26,481,770,220.

On February 7, 2001, the last trading day before Dr Thaksin became Prime Minister, the SET Index was 327.51 and the price of Shin Bt214. If Dr Thaksin and his family had sold all their shares on that day, they would have reaped Bt31,837,638,568.

All such data confirmed the value of Shin Corp shares well before Dr Thaksin became prime minister. However, the joint commission held that he had no original assets. Such a stand is groundless, unreasonable, unacceptable, unjust and unlawful. It shows that the joint commission’s intent and exercise of discretion were irrational. This was totally illegal and should negate the entire case.

3. Telecom business needs a huge investment and continuous expansion. Setting up a mobile telephone network and launching a satellite into the orbit cost billions of baht. Official data that could easily be tracked show that since the first day of its establishment, Shin Corp had paid taxes and rights fees to the state of Thailand at approximately Bt200 billions. Dr Thaksin and his family had paid all taxes in time and at the rate required by law. As for taxes, Shin Corp and Dr Thaksin had paid taxes, both corporate and personal, of more than Bt3 billions.  Therefore, the selling and transferring the shares of Shin Corp at the value of Bt73,271,200,910 is normal, reasonable and rightful.  This was neither extraordinary wealth nor was it acquired through the commission of an offence.

The service expansion caused Shin Corp to demand more capital. Dr Thaksin and his wife did keep buying shares to keep their family’s shareholding at the same level. In 1999, Shin Corp increased its capital to Bt5,000 million. Dr Thaksin owned 65,840,000 shares, while his wife owned 69,300,000 shares. This is truly a proof that the asset was original. It was not acquired through the commission of an offence. It was not an additional asset that Dr Thaksin had reaped after he assumed the office of Prime Minister. It had its own value, and its price fluctuated according to the market along with SET Index. Dr Thaksin and his family owned the Shin Corp shares openly and everyone in Thailand recognized this.

4. There was an accusation that Dr Thaksin employed the Ample Rich Company to conceal his assets. This is completely untrue. Ample Rich was founded in June 1999, before the general election in Thailand in 2001, and before Dr Thaksin became Prime Minister. The founding of Ample Rich was a normal business practice.  As the management of the Shin Corp perceived that telecom business was quite important to Thailand and its people and needed a huge amount of investment, it was necessary to open a channel to mobilize foreign investors. The company management, therefore, decided to list Shin Corp on Nasdaq, New York. Ample Rich was established to hold some portion of shares of Shin Corp and to trade on Nasdaq.

Ample Rich was a company registered in British Virgin Island. A lot of business corporations that intend to expand their operations internationally prefer to register companies in this territory. Ample Rich was openly and legally registered and had informed SEC of its business. Shin Corp had informed SEC that it had transferred 32.92 million shares to Ample Rich at par in order to prepare to list Shin Corp on Nasdaq. This was not a concealed act.  How could a listed company conceal its operation by informing the authority of what it had done? However, with the change in the international financial environment, the management of Shin Corp scrapped its plan to list its shares on Nasdaq. Before Dr Thaksin became Prime minister, he transferred the shares of Shin Corp in Ample Rich to his son and daughter at par. The Revenue Department did evaluate taxes due from both people in the transaction, and the sum was paid. The tax collection by the Revenue Department from the son and daughter of Dr Thaksin concerning the Shin Corp shares transferred from Ample Rich was recognized by SEC. The official act of the Revenue Department was nothing but a legal declaration to confirm that the son and daughter were the real owners of the shares. But when the case was filed, the Joint Commission claimed that this portion of the Shin Corp shares belonged to Dr Thaksin and accused him of concealment.

This illustrated the unprincipled behavior of the commission which based its verdicts solely on its preferences and not on valid grounds.

The 1,487,740,120 Shin Corp shares that were sold to Temasek belonged to Dr Thaksin’s family. Win Mark Co that had some portion of the Shin Corp shares did not sell its shares to any company. Therefore, Win Mark was not involved and is not related to the case at all.

5. The Asset Scrutiny Committee’s order to freeze the total sum of approximately Bt7.6 billion which was paid by Temasek to Dr Thaksin’s family as price for their Shin Corp shares was illegal and unreasonable. The Joint Commission’s subsequent charges against Dr Thaksin and his family and its request to the court to confiscate the total sum were equally unjust. The facts demonstrate clearly that the money did not come from state funds in any way and that there was no corruption. The money had been earned without contravening any law. On the contrary, it is clear that the money belonged to Dr Thaksin and his family and that it had been earned legally and openly. The asset was the product of hard work and risk-taking on the part of Dr Thaksin for almost two decades.  There has never been any proof that any part of it had been accumulated through his involvement in politics.

Worse, the family members who owned the asset before its sale to Temasek were never politicians. Therefore, the Joint Commission’s accusation that the sum was the product of malfeasance and corruption is totally untrue. It is an insult to the family and is defamatory.

Such attacks emanated from a band of antagonistic politically-oriented people. Their real intention was to eliminate Dr Thaksin from Thai politics. The motives of these people were to undermine Dr Thaksin’s prestige and subvert the trust, faith and love which a number of Thai people had for him. Dr Thaksin’s family members sold their own asset to Temasek, but the politically motivated group falsely accused Dr Thaksin of selling the national assets. Shin Corp was an operator of telecom business, it was not an owner. To sell the shares of Shin Corp was to change the management. All rights of telecom business, recognized by international community, still belong to Thailand.

Facts and legal issues that involve shareholding and the abuse of Prime Ministerial authority to facilitate the interests of Shin Corp:

1.  Dr Thaksin and his wife did not employ anyone to be their proxy to hold the shares of Shin Corp on their behalf.

Dr Thaksin was the owner of 65,840,000 shares of Shin Corp. His wife was the owner of 69,300,000 shares. Both had sold all their shares in 2000. The buyers had paid the sum due to them. All the material witnesses confirmed this. The transaction was recorded at the Revenue Department, SEC, NACC and all banks and officials concerned.

The selling and transferring of the shares were done in good faith, open, and known to the public.  The buyers bought the shares to legally trade on SET. The new owners of the shares, whether they were son, daughter or other relatives of Dr Thaksin, had to pay taxes concerning the ownership of the shares, which they did. Therefore, the share transaction was real and genuine and was not a concealed act.

The accusation of ASC and the Attorney-General was groundless with no supporting material witnesses.  All that they called “material witness” was a piece of doubt and speculation. ASC and the Attorney-General proposed to the court that the transaction was at an abnormally low price.  Terms and conditions of payment were different from normal business. ASC and the A-G stated that Dr Thaksin and his wife asked for payment by undated promissory note and without interest. Then ASC and the A-G came to the conclusion that it was a concealed act. The presumption of ASC and the A-G was wrong from beginning to the end.

It must be noted that this transaction was between parents and children. ASC could not hold that a transaction between relatives with blood ties must be at par with a general business transaction.

If Dr Thaksin and his wife prefer to gratuitously transfer any shares to their children, it can be done and is accepted by law and custom.  According to Thai law, a transfer of assets between parents and children could be done without any payment. Why ASC had to bother to consider the price and terms of payment of such a transaction?  This is not the essence of the case.

However, the transfer of the shares in this instance was not entirely free of charge. Dr Thaksin and his wife wanted their children to learn business lessons. All business needs investment. There will always be a cost, legal binding and responsibility.  That was why they both sold their shares at par.

Achievement in running a business requires dedication. Otherwise, it will bring failure and cause hardship to all stakeholders. Dr Thaksin grasped this idea and applied it to running the country.  When he implemented the policy of “Baht 30 cure all”, he vividly informed the Thai people that the government as well as the people must be responsible to the country together. This was his way of life and he did not exempt his children from it.

The transaction at par between parents and children is normal, legal and rightful.  But ASC did not understand and did not accept. Nevertheless, ASC’s accusation is groundless.

Transferring ownership of their shares to anyone was the sole right of Dr Thaksin and his wife, and nobody could obstruct or forbid them from doing so. After transferring the shares to their children and their relatives, Dr Thaksin and his wife were no longer involved with Shin Corp business.

2. The accusation that Dr Thaksin possessed extraordinary wealth was untrue and baseless. It was wrong adjudication.

The filing of the Joint Commission to confiscate the assets of Dr Thaksin and his wife was contradictory to the essence of law.

(a)   The asset that the Joint Commission asked to confiscate did not belong to any politician.  Dr Thaksin and his wife were not the owners of the controversial asset. The money was the sale proceeds from the disposal of the Shin shares and was in the bank in the name of its owners. No money was ever transferred out of this account. It was in the same bank, in the same account from the day of share transaction in January 2006 till the military coup overthrew Thaksin government.  The account was untouched for one year and five months before ASC ordered the freeze.

(b)   Beside, the Joint Commission had no material witness to prove who was the proxy of Dr Thaksin and his wife. There was no proof that the transferring of shares was a concealed act.

Moreover, during the case, ASC argued that the 69,300,000 shares of Shin Corp belonged to Dr Thaksin’s spouse. Thus it accepted that these shares did not belong to a politician, as Dr Thaksin’s spouse was not a politician. NACC and the A-G cannot request to confiscate the asset of Dr Thaksin’s wife, as the law does not provide for that.

Even of the number of shares that ASC claimed that belonged to Dr Thaksin, half of them must belong to his wife according to the civil code, which means that half did not belong to a politician. It also means the Joint Commission cannot request their confiscation.

What the Joint Commission claimed to be Dr Thaksin’s asset did not come from the abuse of power.   The Commission’s submission never pinpointed how Dr Thaksin abused his power. It was not able to offer any evidence as to how he exerted his power to get a bribe, in exchange for what or how much money he collected.  No material witness ever supported the claim of the accusers. The Commission’s submission could only express a doubt.

The claimed asset was not extraordinary wealth, but was ordinarily earned. The asset that Dr Thaksin owned was his wealth that he deserved and owned before he took office as Prime Minister. The Shin share transaction was not concealed but open through the SET. The sum paid to the owners of shares had come from legal sources and rationally paid for productive shares. All was explainable. ASC and the Joint Commission had no ground to claim that the wealth was extraordinary according to law.

Furthermore, the amount of the original wealth of Dr Thaksin, his wife and their children had already been informed to NACC when he was Prime Minister for the first term in 2001.  The sum he notified the NACC at that time was Bt15,124 million. The account he had shown did not related to Shin Corp at all. It was shown that Dr Thaksin did not own any shares in Shin Corp since 2000.

Before 2000, adding up all the value of the Shin shares held by the Shinawatra and Damapong family would result in a total of Bt31,838 million. Together with Dr Thaksin’s non-Shin assets, the total figure in 2000 would have been Bt46,962 million.  That wealth was by no means extraordinarily earned. All assets were the product of diligence and hard work for almost two decades. It was not at all related to the post of prime minister. Since they were proved to be the original wealth, how could the Joint Commission ask to confiscate them?

A sum of Bt6,899 million was the dividend. This sum was also requested by the Joint Commission to be confiscated.  Dividend is normal business practice.  All healthy companies have to pay dividend to their shareholders regularly.  It is the most attractive motivation of the capitalist system.

Price fluctuation is normal for all listed shares. Shin shares had fluctuated in the same way as the SET Index and in keeping with economic conditions in the country. It was in no way abnormal. It was impossible that Prime Minister Thaksin could manipulate the price of Shin shares. The accusation of NACC and the A-G was therefore irrational.

There is no legal foundation to support the case.

Dr Thaksin had never abused his power to benefit his own interests or those of his cronies.

ASC and the Joint Commission accused Dr Thaksin of abusing his power to facilitate Shin Corp and its affiliated companies. The accusation is absolutely untrue. It has been proved that during the entire period of his time as prime minister, he had devoted his physical and mental capability to running the country with honesty.  Benefits and interests of Thailand and her people were the most important goals of his cabinets. His government’s policies and policy implementation conformed to the Constitution and the laws. All policies he implemented were openly stated in Parliament and endorsed by Parliament. The policies of “30 Baht cures all”, OTOP, the scholarship programme, the Village Fund, the early repaying of debt to IMF were recognized as outstanding achievements. These policies were warmly accepted by Thai people. Even when an opposition party had an opportunity to run the country, it kept implementing these policies without hesitation.  Managing Thailand was not the sole responsibility of Prime Minister; all policies and policy implementation must be agreed upon and approved by the Cabinet. Every ministry was under the supervision of a minister. Therefore, the accusation of ASC, NACC and A-G that Dr Thaksin abused his power to facilitate his cronies and his own interests was absolute nonsense.

The following issues should be further elaborated:

1. The alteration of concession fee to excise tax:

The Excise Tax Amendment BE 2546 and the Cabinet resolution to deduct excise tax out of concession fee were by virtue of the operation of laws. The Constitution Court had ruled in favour of the two acts. That ruling was binding on all authorities and organizations, including ASC, NACC and the A-G. It said that the three organizations had no veto power to overrule such ruling. To put the blame on Dr Thaksin for this is not in accordance with laws.

The issuing of the law concerning excise tax did not damage the state interest. All mobile phone operators had to pay the concession fees to TOT and CAT. TOT and CAT will deduct a portion of the fee for their management costs and hand the rest over to the state. As for the excise tax, it will go directly to the government without any deduction. When TOT and CAT were privatized, dividends for their shareholders were deducted from the fees. To change the concession fee to be excise tax was reasonable and benefitted the state. ASC, NACC and the A-G claimed that the alteration from concession fee to excise tax was to facilitate AIS, an affiliate of Shin Corp. The fact is the cost to AIS remained the same. No company gained out of the alteration, the state only collected more.

2. The alteration of contract between TOT and AIS, to adjust the proportion of revenue sharing for prepaid mobile phone system:

The original contract between TOT and AIS concerning revenue sharing was based on the postpaid system. Generally speaking, the AIS customers had to pay Bt500 monthly at an air time fee of Bt3 per minute. The revenue sharing was on a graduated scale of 15, 20, 25, and 30 percent. When a new service of prepaid was introduced, both sides had to review the contract, since it had never been envisaged in the original contract. They settled for an agreement. The material witnesses for this were the minutes of the Board of TOT, and statement of TOT officers. All of this was known to ASC.

The prepaid revenue sharing scheme between TOT and AIS was at a flat rate of 20% with attached conditions, such as earlier date of payment, a discount rate (from the postpaid agreement) that must go to the customers, and that AIS must pay VAT by itself. The additional condition was not applied to AIS’s competitors.

The Joint Commission claimed that this agreement was illegal.  However, the board of the State Council had already adjudicated the additional contract between AIS and TOT (recorded as a finalized issue no.291/2550).  The Joint Commission could not revoke this issue again, because it had to do with interpretation of the law and the issue had been adjudicated by the State Council.

3. The contract amendment on mobile telephone roaming and adjustment of the roaming cost:

If roaming was not provided, both AIS and TOT would lose revenue. Hence the agreement on roaming between the two parties, in full conformity with the Telecommunications Act BE 2544.

This agreement provided for AIS to deduct the roaming fee out of the revenue sharing. It was reasonable and in no way contradictory to the terms of the original agreement.  It was known that TOT would ultimately benefit from the additional profits brought in by roaming. The roaming structure that AIS agreed with TOT was similar to those that AIS had agreed with other international telephone companies.  So, the agreement with TOT was reasonable and justified.

AIS did fully comply with terms and conditions in the agreement with TOT.  From the first day of agreement, AIS has been constructing and transferring networks to TOT. The construction cost so far amounted to Bt200,000 million. AIS networks now cover the whole country.  New networks are still under construction. The accusation against AIS on this matter was therefore totally unjustified.

4. The “misconduct” of supporting Shin Satellite Corp, an affiliate of Shin Corp:

The approval to utilize iPSTAR was under the original agreement between Ministry of Transport and Shin Corp. It was not a new project. The authority concerned had approved iPSTAR to be used as a reserve and support for THAICOM 3. Its quality was better and its technology more advanced.

The approval of the authority concerned that allowed Shin Satellite to redeem leasing fee to service the tenants was in the terms of agreement.  Shin Sat had a duty to provide a guaranteed service to its tenants. iPSTAR was there to replace THAICOM 3 in an emergency.

Reducing the proportion of shareholding of Shin Corp in Shin Satellite from 51% to 40% was not subversive to Thailand’s security. According to the agreement, whenever the satellite was launched into space, the ownership of satellite was changed to the state immediately. Reducing the proportion of Shin Corp’s shareholding in Shin Sat did not lessen the power to manage Shin Sat. With 40% holding, Shin Corp was still the dominant shareholder. The argument to find fault with this arrangement was irrational.

5. The Thaksin government’s endorsement of loan from EXIM Bank to the Government of Myanmar to buy service from Shin Satellite:

The Myanmar deal of EXIM bank was in the framework of Bagan Declaration and ACMECS (Ayerawady-Chao Phraya–Mekong Economic Cooperation Strategy) and the accord between Thailand and Myanmar. It was based on a good relationship between Thailand and its neighbouring country. So, it was just a policy-related loan. When EXIM Bank approved the loan, the Cabinet reduced the interest rate for the government of Myanmar. This conformed to laws that governed EXIM bank. At the same time, it was an exercise in foreign policy. Decision making on the deal was not based entirely on business considerations alone. It had security, social, economic and other implications. The timely assistance the Thaksin government rendered to Myanmar government resulted in another deal: PTT, the petroleum investment arm of Thailand, won a concession in gas exploration and exploitation in the gulf of Mataban.  The concession was worth billions of baht.  The reduction of interest by EXIM bank of Bt90 million had returned a huge benefit for Thailand.  At the same time, the friendly gesture of Thai government lessened the tension in the relationship between the two countries. To evaluate only one side of a deal with a foreign country without comprehensive appraisal of all considerations is wrong.

Besides, the spending of the loan was entirely at the discretion of Myanmar government. It was impossible for the accused, Shin Sat, or any Thai company to force the Myanmar government to buy their goods and services. More importantly, the loan did not benefit Shin Sat as the contract Shin Sat was awarded was worth only Bt376 million, which was only 9.39% of the total loan. The business deal was done at a regular price without any special privilege. Moreover, EXIM’s loan was also used to do business with 16 other Thai companies, none of which was a source of income for the accused. Therefore, to allege EXIM bank had granted the loan to benefit Shin Sat is unjustified given that the government had been voluntarily doing business with the company since 1998. This corresponded with the government’s attempt to develop the telecommunication sector in the country. The contract on buying a satellite and related equipment was entered into well before Dr Thaksin formed the government. Furthermore, to unreasonably reject the request for the loan would have affected a friendly relationship between the two countries.

(6) Change in the proportion of telecommunication entrepreneurs’ shareholding as stipulated in the Entrepreneur Act (Volume 3) BE 2544.

Change in the proportion of shareholding of telecommunication entrepreneurs did not involve Shin Corp. According to law, telecommunication entrepreneurs in Thailand are TOT and CAT. AIS was only a joint operator of TOT. Since AIS and Shin Corp are not the telecommunication entrepreneurs, foreign shareholding in AIS and Shin Corp was not limited. To amend the act to facilitate the selling of Shin Corp shares was unnecessary.

Temasek Group did not require the act to be amended to buy Shin Corp shares.

Moreover, only Parliament can enact new laws or amend existing ones. Dr Thaksin as Prime Minister could not amend any law on his own. When the Parliament had endorsed the law, how could ASC accuse Dr Thaksin or his Cabinet of abusing his power to amend the law?

All the above facts and legal principles clearly demonstrate that Dr Thaksin and his wife did not own the 1,419,490,150 shares of the Shin Corp. Their children and relatives and other legal entities were not their proxies.  Dr Thaksin did not abuse his power to benefit his cronies or himself. The wealth was not gained out of malpractice. He deserved the wealth he had and he has full right over it. The sum of Bt76,621,603,061.05 did not belong to Dr Thaksin and his wife. The sum did not belong to any politician or state officer. Therefore, the request to confiscate the sum is invalid.